Roi Buligan

The Gift

2012-02-05T15:50:00.000-08:00

The Gift, ovacionados no Teatro Principal

O concerto empezou frío e distorsionado, (algo dos equipos de son) Sonia entraba rara, con pinta de lírica e había un ambiente de experimentación que recibíamos con cautela, pero o frío saiu do Teatro Principal tan rápido como a voz de Sonia ascendía en volutas graves e amargas acompañada do piano nostálxico de Nuno Gonçalves. Cando Sonia consigue domar esa voz que vai do cristal á area dende o máis alto ata o rumoreo respirado, emociona, mesmo nese rexistro lento, espido, que é a Primavera do seu concerto, consigue deixar momentos cálidos, envolventes que revela a potencialidade e versatilidade dun grupo que non simplemente quere adaptarse á distintas correntes de xénero, senón que honestamente exploran novas vías de sensibilidade que responden ao ánimo compositivo.
Pero a segunda parte-Explode- empeza a quencer máis ao público cun The Gift máis recoñecible e colorista, ritmo, alegría, cancións frenéticas onde creo que a voz de Sonia sae máis aproveitada rodeada de toda a pirotecnia de pop rock+synth que nos fai vibrar a todos no Principal. Hai de todo, pop hedonista, himnos, ópera rock, electro...e palmas botando fume in crescendo, o público a estas alturas xa está tan gañado que Nuno vaise medrando para asumir o liderazgo de The Gift dende os roles máis variados e compatibles: elegante, seductor, irónico, simpático, frontmen, contaxiando as plateas cunha enerxía desbordante que chega ao paroxismo antes dos bises obrigados. Non podíamos obviar a Sonia, embarazadísima, entregándose en corpo e alma a un explode frenético e sen acougo máis alén do deber esperado, fundindo o vozarrón cun sorriso nos beizos, bailando, sostendo un longuísimo tarareo dialogado co público compostelán, Si amigos o concerto valeu cada céntimo da miña entrada e da entrada da miña acompañante ausente. Dúas horas de felicidade quente e musical para combatir a longa noite siberiana. Son un auténtico regalo.

The Housemaid (2010)

2011-10-13T02:58:00.000-07:00

Byung-sik disfruta con clase os praceres vedados

visión panorámica do home da casa.

The Housemaid, seica unha película surcoreana remake da súa homónima orixinal da que falan marabillas. Lamentablemente o cine asiático periférico dos anos 60 non é tan accesible como o do século XXI e na era de internet. De calquera xeito a versión moderna xa é suficientemente boa como para deixar unha pequena nota. Un dos detalles que máis me gostan da cinta é a autoridade e solvencia na relación entre a historia e as personaxes. Hai unha coherencia constante na asunción de cada rol que se entrecruzan desenvolvendo unha historia precisa . Inxenuidade, Irresponsabilidade, Acomodación e Odio. As cartas están repartidas para manter o status quo debido. Luxo asiático e glaciar nun fermoso inverno para as peles máis ricas. Todo como debe ser, Arriba e abaixo. A tradición, o futuro, a descendencia, nobreza obriga. Pero tal como sempre debeu ser, os instintos, o prohibido, o pracer do privilexiado, o desexo de ser amada dende arriba quebra necesariamente o estado das cousas. Impónse reparar a fenda pero...ata aqui debo ler. Fermosa cinta nun posta en cena brillante como podemos ver nas capturas.

Cast
Do-Yeon Jeon. Inxenuidade que muta a unha perigosa melancolía.
Jung-Jae Lee. Irresponsabilidade. (e moito capricho)
Seo-Woo- Odio-reparador e amoral.
Yoon Yeo-Jung Acomodación sempre digna
Seo-Hyeon Ahn- Nami, nena de corazón puro do que nos tememos que herde as vilezas de familia

Triangle e o novo cine de terror

2011-08-23T15:38:00.000-07:00

Probablemente, a temática filmográfica "do medo" estimula nos realizadores e guionistas unha continua reinvención e exploración formal que non se observa noutros xéneros de maior estimación social e crítica.
Fornecer de terror, ansiedade, desacougo ao espectador, acolle moitas vías paralelas na procura dun fin común que pouco ou nada teñen que ver nos medios.
O paranormal, a posesión, as presenzas do máis alén, ten unha antiga orixe e ciclícamente vólvese a asomar as carteleiras acomodándose a novas historias e recursos plásticos (moitas debedoras da riqueza da nova vaga do J-Horror nipón).

A inspiración snuff, inventariando lendarias urbáns máis ou menos conscientes no imaxinario contemporáneo, é unha tendencia moi presente nos carteis da xerazón dos 00´s, incluindo a sofisticación da torture porn coa escenografía de mutilación, morte e sexualidade que emerxeu das marxes do video underground a verdadeiros blockbuster da pantalla grande.

A moda revisitada de monstruos clásicos como vampiros, lobishomes...buscan unha rexeneración de subxénero iluminando de matices afectivos e operando unha gama máis ampla no espectro moral dos malignos. En fin, moitas escolas e estilos inspiradores para conseguir desacougar a un espctador sempre famento de fortes experiencias.

Sen embargo, un dos títulos dos que máis gostei no último ano, escápase un pouco á tradicional clasificación tanto na construcción formal como na historia plantexada.
Lendo a estupenda ScifiWorld, advertín a mención a unha película, Triangle, inédita en España, da que dicían posuír un final dos máis desoladores vistos no xénero. Pareceume un adxetivo moi suxestivo para non obvialo...e por suposto...tiñan razón na apreciación.
Triangle ten un desenvolvemento narrativo non lineal na medida na que un está acostumado a ver o filme, que como moito acolle dous ou máis xiros espasmódicos e sorpresivos na recta final. Nesta proposta o cronómetro iníciase e para, iníciase e para, nunha liña de tempo espiral na que se insiren fragmentos que teremos que reinterpretar e contextualizar no seguinte reseteo.
Normalmente os vaivéns narrativos non soportan a revisión mental das "trampas" que se teceron na metraxe anterior.
O positivo deste producto e que hai un especial coidado e minuciosidade no entramado narrativo para asegurar unhas costuras sólidas, explicativas e verosímiles.
Curiosamente o ritmo denso e frenético e proporcionalmente inverso a sinxeleza da execución visual da que ningún plano da a sensación de abuso, sobrecarga ou obviedade.
O MacGuffin aqui é un elemento da mítica clásica que é unha excusa perfecta para a interpretación dunha desesperada e "desoladora" loita persoal dunha nai para corrixir (a toda costa) un fatal destino.

Falemos de tapas

2011-06-23T09:44:00.000-07:00

Falemos de tapas.
Sihomesi.
Non estaremos a sobrevalorar as tapas?
Non, as tapas son de vital importancia.
Vamos de viños.
...e tapas.
O síndrome de "a palo seco"?
Efestivamente.
Todo ten que ter un equilibro.
O Yin e o yang.
A letra e a música.
O viño e a tapa!
Equiliquá! tamén pode ser cervexa?
Sihomesi...calquera bebida: cervexa, viño, auga...
leite?
Nonhomenon, o leite é viscoso de máis paraquesegunquetapas.Sabe que facemos meu amigo e eu? asexamos, merodeamos polas fiestras dos bares a ver se hai tapas ou non.
A tanto chegades?
a tanto, trátase de ver a presenza de vaixela de tapas no mostrador.
E se non se ve?
non entramos, tomar un viño ou corto sen tapa pode dar pe a un intre de alta tensión emocional e gástrica. Non se pode un arriscar.
Entendo.
Pero os perigos non acaban aqui, unha vez vistas as pezas das tapas, hai que ver a intención do mesero, que din en América.
Intención?
Explícome, pedimos dous viños pero hai que ter moito valor para pedir unha tapa que lembre, é de balde. Unha vez o camareiro escancia os líquidos, iniciase unha conta atrás crucial para o noso cometido...
A tensión da que falaba.
Sactamente. Tácitamente concédese un periodo de cortesía que non debera exceder de 10 minutos nos peores casos. Nese intre diletante, o camareiro pode servir outros clientes, limpar mesas, recoller tazas, todo ese movemento é seguido polos nosos ollos con cada vez máis agoiro. Sobre todo as entradas e saídas da cociña.
Capisco.
O reloxio avanza, as tapas non chegan, a conversa espésase, a cervexa trátase de dosificar na espera do condumio.
E por fin...
Por fin...o camareiro infórmanos do menú tapeador, buf! respiramos, saloucamos case de emoción e a tensión alíviase como brisa no forno.
Un final feliz!
Nones amigo.
non?
Aínda se pode estropear este sano e noble exercicio do tapeo. O camareiro ensina o "muestrario" coma un vello tahur do Missisippi. Eis unha bandexa con pinchos menores como fiames, ovos con pimentón e sardiñas de lata,
Pero...
Pero...despois avísanos das tapas de cociña, o plato forte, vamos:
Ensaladilla, Croquetas, Pulpo a Feira...
Pulpo!
Patacas bravas, Albóndigas, Callos...
Callos!
Xa ve como hai tapas máis populares que outras. Pero siguen os perigos...
Xesús!
A tapa non ofrece o que promete...
Hai máis pataca que polbo, hai máis rebozado que calamar, os callos están frios
Hai tapas que se ofrecen segundo a que cliente...
porque a estes lles ofreceu lagosta con percebes?
Percebes o que digo?
Sim
Non hai tapas suficientes de cada clase!
Da de churrasco só me queda unha...
Pois dame logo unha de chícharos.
A tapa ven confundida...
De quen é esta de caracois?
A tapa non ten pan...
esaxera mon ami!
A tapa tarda de maís...
O último grolo e agora "a palo seco"!!
Xa ve, meu.
Imos de tapas?
Imos, pero péguese ao vidro, querido, e faga sombra coas mans, mire se hai atrezzo de pinchos nas mesas.
Pero se pon un cartel grande: Bar Manolo, Viños e Tapas!
Publicidade enganosa, compañeiro, quere que lle conte dos perigos do tapeo?

6Only, unha hospedaxe alternativa

2011-01-20T07:24:00.000-08:00

Encántanme os hoteis, habitar esa especie de crono-casas e o feito de facelas túas. A maleta destripada, o móbil agonizante na mesiña de noite, o contido do neceser esparexido no cuarto de baño...A bonita rutina de aprender as escaleiras e ese cadro tan particular, porfiar coa chave ou a tarxeta e equivocarte sempre ao prender a luz.
Si amigos, recompoñer e perfeccionar o puzzle de rúas descoñecidas ata atopar satisfeitos a porta azul.

A porta azul está en Duque de Loulé, Porto, e atreveríame a xurar que pouca xente da veciñanza sospeita que no vello inmoble se oculta esta guest house chamada 6Only.
O concepto e a filosofía desta morada anúnciase no site:
Não se trata de um hotel mas sim da nossa casa, onde o antigo convive co moderno.

E así o comprobamos sobre o terreo, segundo traspasamos a porta azul.
Mariana fainos un recibimento cálido nunha estancia luminosa e aberta, curiosamente invisible dende a rúa, explícanos os detalles e funcionamentos da casa de invitados, así como un montón de indicacións utíles de que ver/facer na cidade con amabilidade e paciencia, mentres saboreamos un porto de benvida.
Estáse ben en 6Only, un edificio que o arquitecto encargado da rehabilitación, Tiago Lousa, lembra como unha digna e ancián señora. Nos teitos altísimos, nas fiestras batentes, no balaústre torneado da escaleira, recupérase o espírito elegante e señorial do inmoble portuense. O deseño limpo, funcional e cómodo, adapta a vivenda a novos tempos.
O "pequeno almoço" ben surtido e equilibrado axeitase aos costumes de distintos viaxeiros, o salón lounge, é un relaxante e familiar espazo no que ler, escoitar música ou ver a tele ao tempo que tomas unha bebida.
Pedro, a outra cara do binomio 6Only e que vive no piso de enriba con Mariana, quere saudarnos e felicitámolo pola casa e pola idea. Cóntanos o se concepto de hospedaxe que complementa a clásica oferta hoteleira da cidade. Parece un bo tio, tranquilo, afable e optimista, fálanos de que pretende contruir unha comunidade, unha familia a partir da residencia, será cuestión de tempo pois recorda que levan pouco máis dun ano funcionando. A xente repetirá, recomendará a experiencia a coñecidos e creará novos vencellos sólidos de six en six cuartos. Pedro quere crer que a xente é boa...a xente é boa, afirma convencido, e tiveron moita sorte dende que abriron a porta azul. Pode soar inxenuo, pero ouvido a Pedro resulta sincero e refrescante entre a circulación de pretenciosos eslógans pola cidade neste tempo de eleccións presidenciais.
Un concepto distinto, seis cuartos, un ambiente agradable de bed&breakfast urbano e de deseño en pleno centro da cidade do Douro.

PD Sigo aprezando este xeito de viaxar por outra parte, manexando os tempos, improvisando, repetindo os pasos, demorándose onde non se pensa. A conversa con F. Cardoso, taxista e pintor naturalista, Antonio Laranjeira, seductor e apaixoado fadista ou Sara, unha alegre e atractiva estudante de Imaxe que nos fala dos problemas do país, son algún dos recordos indispensables da viaxe.
Volverei, Pedro e Mariana.
Beijos

A cien amigos les gusta tu post

2010-11-20T02:36:00.000-08:00

Aqui escribes o contido, así dice a liña de código e é realmente certo, o contido creativo, completo, conclusivo precisa do que adoitabamos chamar post. A sucesión vertixinosa da comunicación dixital fixo obsoleto esta forma de autopublicación independente e libre. Os blogues que acostumaba a ler varan nunha eterna maré baixa como dornas esqueléticas en espera dun e-calafate. Onde está o dono? Marchou para a lonxa do Facebook, din que alí lle fai o mesmo...¡mentira! Ninguén postea no Matrix de Zukerberg. Inscribes un pensamento doméstico ou ocurrente, compartes cousas puntuais que problamente tamén tuitees. Dis que tes unha resaca do quince, que odias as pelusas e as katiuskas de marca, que compartes a causa mapuche e que me gusta/me disgusta o licorca con/sen xeo. Pero sobre todo laretas e fisgas dos veciños e dos veciños dos veciños e de nai que pariu a privacidade da hot e do truño. Enteráste que tal lle que queda o bikini a Elena nas Cíes ou o baile rídiculo que fixo un Suso bébedo na última voda...Sae pegado no muro a relación de fulana con...¿ese paiaso??? ou un discreto e alentador: fulana é solteira en tempo real.
Por suposto non saúdas na rúa á metade de "amigos" agregados porque nunca me caeron ben, a verdade, pero é mellor que non se enteren (é algo do buenismo feisbukiano, había máis combate-flame no blogueo clásico).
Reducimos o pensamento a sandwich compactados, abusamos do hiperligazón e cambiamos unha reflexión que che leve unha hora por mensaxes por minuto sacados das bolachas da fortuna.
Pero pode que aínda se poida miniaturizar máis a mensaxe, pode chegar a ser canso a actualización do Face e facer encaixe con 140 caracteres. A seguinte evolución pode ser inserir mensaxes que se publiquen simultaneamente en todas as plataformas coñecidas e ter un tío do MundoReal™ que leve o recado para o taboleiro da praza pública.
E podíase volver ao XIX onde Ana Karenina e Vronski envíanse SMS pero chamábano esquelas e ata podían facer unha perdida...
Parececía un mundo moi sofisticado e complexo e só queda Google para buscar, Wikipedia para saber e Facebook e Twitter para SER...
Volvede ás dornas, porfa, polo menos de cando en vez...

as revistas do futuro

2010-09-17T14:52:00.000-07:00

Cando presentamos a revista dixital ala por xaneiro, quixemos facer un pouco de futurismo dixital propoñendo novas vias de expresión ao mundo editorial de mañá.
Como parte desta proposta exhibimos un par de videos suxestivos das revistas do futuro. Supoño que xa veriades por ahi (Bonnier e Sports Illustrated, pero coa voz en off de Yaiza, unha nena de 9 anos, seguro que non.

as revistas do futuro from roibuligan on Vimeo.

Batalla en el cielo

2010-06-04T10:21:00.000-07:00

Imaxinemos que non sabemos nada, que non coñecemos ao director nin ao seu estilo, que non vemos os soltos da rede sobre o proxecto, a historia, o impacto e a polémica.
Tan só leremos a película, deixarémonos conducir a un privilexiado punto de vista. Punto íntimo e subxectivo, visceral e simbolista. Unha ollada agresiva que non exhibe, tan só non agocha.
O instinto é primario e determinante nun estreito círculo de culpa, sexo e morte. O chófer-personaxe que é chofer-persoa, o mestizo que ocupa o seu lugar nun México de ricos degradados e pobres envilecidos.
Cada párrafo da cinta se detén nunha percepción rítmica e monocorde que abre en angular alumando un contexto(os espertadores no posto da muller). As impresións quedan fixadas na retina con fogonazos de magnesio: un embigo contemplado por un ancián na cadeira de rodas, un metal que bate implacable na cruz dun peculiar calvario para expiar a culpa, A fe cega e estridente como único vieiro para a inmolación, a masturbación bizarra ao gañar o seu equipo a liga...
A fotografía sobreexposta e e de cores lavada é unha luz cegadora que fai chiscar os ollos de Marcos máis dunha vez e que ambienta un curioso equilibrio entre realismo sucio e onirismo máxico.
Hai sexo que supera o erotismo finxido e de coreografía. Aqui como en Shortbus a historia se impón sobre etiquetas. Sinxelamente porque debe asumirse o sexo así, como un elemento máis, máis real cen veces que o erotismo soft ou o porno hardcore.
O desafío empeza desde o inicio. Unha obertura limpa, iluminada e progresiva dunha felación (mamada)é unha aposta de tequila doble para o cinema convencional.
E ao final o círculo péchase e o pracer ou simple afecto entre señorita e criado resólvese cunha ruptura sanguinosa, instintiva e inexplicable...
Estupenda literatura visual (cine) cunha visión persoal e atrevida.

Nota
Batalla en el Cielo é unha película mexicana do 2005, dirixida por Carlos Reygadas e protagonizada por Marcos Hernández

Antonio Cajide, Viño de Autor

2010-05-04T10:46:00.000-07:00

Agora que ven a derradeira vaga de frío antes do verán, refréscome en lembranzas de canícula, tan mal aturadas entón con case corenta grados na bisbarra de Ribadavia.
Ao día seguinte da festa medieval a aproveitando a (estraña) ausencia de resaca, concertamos unha cita con Antonio Cajide, colleiteiro, como identificaba a súa tarxeta de presentación, e un apaixoado da esencia da viticultura.
Antonio falounos na súa adega da bomba peristáltica que acaba de adquirir, do doado que é a viticultura con cartos, do trasfondo nos recoñecementos de catas, da desnaturalización do viño para satisfacer a comodidade do cliente. Contounos necesarios e precisos coñecementos de química, botánica e xardiñería, das barricas de carballo francés e húngaro que arrecende a vainilla. Lamentou o desprestixio social do ribeiro, o agradecido apoio da familia e os nutritivos guisos da nai para afrontar o duro traballo, do escepticismo ante a opinión dos críticos e a paixón pola terra e os froitos, do respecto polo oficio de colleiteiro e da filosofía de artesán con que mima e perfecciona cada fase dende a vendima ata o embotellado.
Non teño gran habelencia na cata de viños nin como afeccionado, polo tanto non poido falar moito dos matices e calidades dun produto como o Sameirás 1040. Pero coñecer as historias que nos contan con paciencia, detalle e paixón, colleiteiros como Antón a simples e curiosos clientes, fanme aproveitar e gozar grolo a grolo as copas deste delicioso branco.

Courel

2010-03-17T16:45:00.000-07:00

O home fronte o Courel, unha das montañas icónicas da xeografía galega. O Courel e o home primixenio da Galiza. O máis antigo devanceiro, antepasado aínda dos habitantes atalaiados no Castro de Brio. Un xacemento do noso Ötzi particular peneirado polas áxiles mans de arqueólogos entre restos de Uros e outros seres case mitolóxicos.
Con este antecedente nos enfrontamos nunha expedición pouco avisada da dureza da montaña...se o río Miño é pai, pode que o Courel sexa nai ou polo menos nao desta viaxe na que as nosa mentes se dispersan ao longo de trece quilómetros de sabedoría. Un vieiro que se remonta na bacía do río Pequeno, limpo, transparente, sobre cantos rumorosos...pode que Novoneyra deslizase algún verso por estes carronzos...de súpeto, un dos misterios da rota:un muro tallado a navalla, un verdadeiro pozo escuro, húmido, mofento, con cairos desafiantes de xeo. Sigamos que vai frio.
O paso ha de ser miúdo por forza, remontando escaleiras de laxas, congostras feitas fervenzas peonais, pasos de fila india ascendendo outeiros pelados...Ángel fálame da propiedade letal das uceiras: se rompes a uz, prepara a cruz! O mesmo guia trepa ao castro indicado na sinal informativa...aínda que se agocha da vista entre xardóns e aciñeiras, malas artes dos mouros e outros cobizosos seres sen dúbida.
Continuamos divagando pola senda dos castiñeiros milenarios erguidas como torres leñosas e vixías dos nosos pasos perdidos.
U-la bubela? u-lo picapeixe? Dora quere escoitar un murmurio de ave nos ecos do souto...Pero volvemos a camiñar sobre pedras revoltas, tras deixar atrás Mercurín e as galerías de madeira e todo o Courel nos parece infindo envolvéndonos con parsimonia.
A peregrinaxe tamén debería rematar aqui, non só no fin da terra, senón no principio do home e das nosas primeiras pegadas onde a vida palpitou por riba destes montes duros e salvaxes.
Así que rematemos a viaxe, deixemos durmir aos xabaríns e aos lobos, despídamonos da gran muralla de castiñeiros ocos e pantasmas, respetemos os tesouros do castro e continuemos a vida que a Nai Courel nos legou hai miles de anos.

PD A vida non cesa nin nas primeiras luces do camiño, un neno ou nena da os primeiros pasos no seo de Laura, ela pregúntame por nomes galegos, góstalle Fins e a min tamén.
Noraboa José María e Laura.

Pequenas grandes revistas

2010-02-20T01:58:00.000-08:00

Hai revistas realmente entrañabeis e unha delas e sen dúbida MU "la revista mensual del siglo XXI" que edita Isla Morada Ediciones. Non, non se fie da web que tampouco é unha fachenda de deseño e atractivo, senón no exemplar de papel de 20x26, grampado en mate. Se algo me gosta de Mu, ademais do seu título bovino, é a súa honestidade, a falta de falsa e baleira pretenciosidade, o estilo desenfadado e facturación (pode que finxidamente) amateur. Nestas épocas de crises morais e económicas onde excesos editoriais de vinilo resplandecente e altas gramaxes son destinadas a morrer de ambición en colectores azuis, é alentador que haxa unha intención de convencer polos contidos, non autobombearse con títulares de neón e ignorar a "rabiosa" actualidade de consumos masivos. O percorrido suave polas páxinas de MU é un catálogo de autores e creadores de distintos ámbitos de expresión e xeracións distintas, polo xeral non moi coñecidos, que suman esforzos para dar outra visión da cultura (unha filosofía coa que me identifico).
Quédome con Álvaro Galán e algún verso perdido entre fluidas copas de viño: Era una luz lluviosamente extraña,/ alicaída, distinta de otras alas/dolorosa/como el agua en las aceras. Una sombra/Era una sombra otoñal, luz desvaída,/era la luz de una sombra cabizbaja/cruzado el bulevar./Eran las manos de dios en los bolsillos/eran las suelas gastadas de la tarde/dejándose llevar (...)Tamén con Manuel Mesa que describe as experiencias graffiteiras e os bombardeos legais e ilegais, a verdade que as ilustracións córvidas ou retratos de impacto tiñan que estar en Museos ou de mobiliario urbano municipal, nada que ver con outros colegas de spray.
Por suposto non esquecer as madonnas eróticas e contemporáneas do alxecireño Mariano Vargas (publicado por Taschen non me estraña)e a serie plástica que inicia a arxentina Fernanda Staude.
En fin, tres euros ben empregados sen necesidade de pirotecnias gráficas, ademais case sen cortes de publicidade, como a TVE, e é o anuncio dun bistrot en contraportada!!! O mesmo onde lle fan a entrevista a Galán...Non é moi curriño todo?
só unha cousa, as grampas estanseme soltando, gastade algo en cola...dacordo?

Expectativas e Realidade

2009-12-24T05:51:00.000-08:00

Lembro unha inspirada frase dun ilustre crítico en Fotogramas:
"el cine europeo es para pensar, el cine americano para sentir"
Aínda se repite nunha eterna proxección de prexuizosa condescendencia da vella Europa. Un imaxina tamén aos distribuidores españois intentando pensar e sentir que Days of Summer fora 500 días juntos, un clásico afiche de comedia romántica superficial e salpicado de trazos de humor groso.
Pero vai ser que non, que esos inxenuos e futíles ianquis tamén saben crear películas para pensar e sentir.
500 días juntos é moi infrecuente nestes circuitos homoxéneos e masivos pero é un exemplo máis da fértil e variada cinematografía que se roda en EEUU, Sundance e máis alén.
Este filme parece evoluír libre e indie en todos os elementos narrativos e visuais que se descolgan nese almanaque obsesivo. Non hai estridencia, nin exceso nesa relación amor-odio na que Tom Hansen intenta acoplar as expectativas e a realidade (gran secuencia partida). A desesperación dramática golpéase en doces e amargos días contra unha Summer etérea, deliciosa, invulnerable, ideal...
A pequena conselleira confírmalle a incerteza da arquitectura da felicidade. Unha construcción subxectiva na que os muros se confuden con fiestras e as escaleiras con andamios. Falar non basta, nin omitir etiquetas que finxan unha relación sen riscos. Só é preciso sentir, deixar de sentir e volver a sentir.
Pero lexitimemos outro prexuízo máis sobre a peli: parece europea, aínda máis obvio nunha orixinal parodia de tributos a Fellini e a Bergman, minimalista en escenarios...bah! non é suficiente, o acrónimo das barras e estrelas figura no copyright.
Estaremos dacordo en que é unha refrescante renovación dun xénero enquistado, un dos títulos suxerentes e unha estupenda interpretación de Joseph Gordon-Levitt...ben polo menos concédanme a bondade da BSO.

PD con xenreira
Odíote Summer*
* Tes outro nome pero fuches tan honesta e equívoca como Zooey Deschanel
Bon Nadal a todos

Festival de Jazz de Lugo

2009-11-21T03:49:00.000-08:00

Cada outono nunha xa longa costume, Lugo se improvisa a si mesma e vibra en ritmos nocturnos no mellor festival de jazz de Galicia. Será polo que sexa pero os soberbios carteis que se programan na capital lucense atopan unha amortiguada repercusión moi ignorada no resto de Galicia.
Eu teño a teoría de que o desleigamento, a soberbia e a subestimación son ladrillos dunha estructura piramidal que sofres e inflixes por igual.
Non se ve esta cita moi sobada por políticos para ben ou sobre todo para mal. Sen rebumbio nin grandes recursos mediáticos unha organización exemplar optimiza a contratación de grupos e solistas de gran nome no planeta jazz.
En Lugo, alleo a circuitos musicais de alto nivel tampouco vai recibir aqui a stars-divas como Diana Krall ou Norah Jones (ela mesma aconsella outras escollas para o jazz) pero pode que a pesar dos seus indudabeis méritos, este Festival non as bote de menos.
Nos escenarios do Círculo de las Artes, Clavicémbalo e Fundación CaixaGalicia escoitamos a grandes figuras de gran habelencia técnica e talento artístico, moldeados en igrexas, coros,academias e centos de garitos con grandes figuras fornecendo o seu crecemento. Sen unha pinga de marketing nin maxia de estudio. Cracks como Kurt Elling, Roy Hargrove ou Wolfang Muthspiel (porque haberá tan bon jazz moderno en centroeuropa?
Escoitei ao trío que lideraba o austríaco nun venres de tormentas, desarmando o expectante silenzo do Círculo cunha dixitación virtuosa que era agradecida por un público emocionado unha e outra vez. Ás portas dun diluvio ameazante aínda se debuxaba nos sorrisos e nas conversas de retirada esa calidez feliz de rematar un tempo colorista e cool. Esa é a maxia do jazz. E foi en Lugo.

foto: www.materialrecords.com

Precipitados

2009-11-11T15:30:00.000-08:00

Estando en Madrid, o anuncio dunha exposición chamoume poderosamente a atención, o título: Precipitados. Tiña algo de déjà vu, hai días saboreaba no padal ese concepto-estado, se ben me refería a unha cultura precipitada en ondas encoradas nunha cetárea de papel. Este PRECIPITADOS que aloxaba a Galería Estiarte é o último proxecto de Pablo Genovés (Madrid.1959), artista deudo da Escola de Düsseldorf que propón un novo papel sobre a misión da fotografía como arte conceptual e documentación obxectiva da realidade.
A idea de Genovés nestas fotomontaxes é simultanear a cultura e a natureza dun xeito contradictorio. O ser humano crea e consagra espazos, templos relixiosos e artísticos que sobrevivan á vida efímera e a simplicidade do home como individuo.
O sentimento de sacralización, devoción, admiración se confronta en territorios arrasados, precipitados por unha estraña beleza destructiva que anega óperas, bibliotecas e catedrais.
Por unha banda o sublime da natureza humana, e por outra a beleza morbosa da destrucción e da morte sacudindo as convencións da educación social.
O equilibrio é difícil pero o atrevemento de Genovés precipita fascinación e advertencia do que en realidade somos.

Dramaturxia de Pisón, Alta Sensibilidade

2009-10-06T15:14:00.000-07:00

Xesús emprega película dunha ISO moi alta para percibir máis alén do que pode rexistrar o ollo humano medio. Con ese material sensible sobe ao alto dun Penido para revelar as pulsións larvarias e íntimas desa estraña raza de homes de cabeza de animal que deben matar para vivir, para ser homes en definitiva. Tamén dispón dunha lente de gran angular para gravar un time-lapse kitsch, torrencial e sen solución de continuidade, propia dese zapeo social e irreverente que reflexa esta sociedade comesta dos pallasos. Son tempos dun novo teatro, onde a linguaxe é unha corda que se revolve nunha torsión de monólogos condenados a separatas paralelas e xordas.
Pisón aburríase nos rangos cromáticos que se empregan na maioría de historias, por iso procurou unha nova química, para captar infravermellos e novas luces no diálogo coa realidade dramática. Unha avant-garde que define o desenfoque e orienta na escuridade, pero dende a tradición, non dende o artificio.
E sobre todo con poesía, porque ademais da guerra e loucura, a poesía é tamén signo da nosa raza.

"...uns minutos de vidro para nos disolver/ou para nos disfrazar/os restos da noite son o meu reino, conquistado trago a trago"
NOTA comentarios sobre o monográfico da revista Casahamlet (nº 11-maio 2009) monográfico sobre o teatro de Xesús Pisón.
Ilustran este número as fantásticas ilustracións de Miguelanxo Varela

Galegos

2009-09-19T03:22:00.000-07:00

Tiña aqui no despacho hai máis dun mes o último número de Galegos, a revista trimestral que promove Ézaro Ediciones e que agora dirixe Alejandro Diéguez. Pero no verán entra demasiada iluminación e preguiza pola fiestra así que pospuxen este "review" ata setembro.
A factura da publicación é impecable tanto no sobrio e clásico deseño como no papel e formato, pouco habitual nas revistas como estas, de contidos heteroxéneos que parece dedicada case tanto ao interior como ao exterior de Galicia. Supoño que ese espirito se manifesta tanto na simétrica edición bilingüe como na elección de temas e personaxes relevantes, consolidados e pertencentes a cultura galega mainstream. Non atoparemos logo unha gran cuota de protagonistas alternativos e novos valores pero é unha agradable e vistosa ferramenta "Deluxe" para coñecer que se coce no mundo empresarial, político ou cultural desta terra, útil para os non galegos e os galegos que moitas veces descoñecemos tanto deste noroeste como un habitante das grandes chairas. Xa é fermosísima a portada que reverdece nos pinceis de Miguelanxo Prado e as imaxes de De Profundis, na ortodoxa entrevista que lle fan ao coruñés tampouco hai grandes revelacións aparte de suliñar a decepción dos esforzos baldíos en proxectos institucionais como o Museo do Humor.
Bluesens e a súa miragre tecnolóxica nun sector inédito en Galicia ocupan outra agradecida sección que protagoniza o emprendedor José Ramón García.
María do Carme Kruckenberg fai un breve repaso a unha vida privilexiada de coñecemento e relacións culturais que a puxeron en contacto coas grandes figuras de Galicia, España e América e que demostra como ata no presente unha galego-xermana e burguesa, non contradice unha visión cosmopolita e de alta sensibilidade pola cultura e a creación en lingua galega.
Xa coñecíamos a case mítica vida de Alfonso Graña e a seu "reinado xíbaro" a través dalgún xornal pero é moi interesante descubrir algún detalle máis, a parte de valiosas fotografías e reproduccións dos textos nos reversos que documentan esta odisea amazónica personalizada polo natural de Amiudal (Concello de Avión). Algún día algún Spielberg debería levar ao cine a lendaria e sorprendente biografía dun home que cautivou e dirixiu a esta tribo tan rebelde.
E hai máis: a policromía para salvar o feísmo, a eterna emigración e Albor no seu "estanque dourado", todo no impecable número 6 de Galegos, con pouca publicidade ademais e supoño...algunha subvención (aínda que non vexo logo) . Eu teñoa de balde, como debe ser, pero podedes ter os catro números nunha suscripción de 60 € (bah!pouco) Pero amortizables, sobre todo se fan unha versión máis flexible para poder introducir nos asentos de avións que entren e saian de Galicia así como nese oscuro obxecto de desexo que será o AVE. (polo norte de Galicia en FEVE, eso si)

Biblioteca de Faiado

2009-07-17T08:10:00.000-07:00

Poucas cousas teñen para min máis proveito do legado dos teus antepasados como o achado de cousas que miden o paso do tempo, obxectos que nos remiten a outra época e que nos unen dunha maneira física e espiritual a historias que non vivimos.
Un dos meus favoritos son as bibliotecas de faiado, sabiamente ocultas da luz do sol, apiladas en montóns combados baixo arañeiras poeirentas ou en sabias pirámides a piques da derrota. Os mais privilexiados, ordenados en estreitos andeis de libreiros rillados, tensamente aliñados nas baldas para impedir a súa fuxida, coas súas cubertas descoloridas, cos lombos descosidos e os bordes do papel tinxidos dun ton ocre. Por suposto todos en rústica e certa fragancia a humidade que só estimula a curiosidade por revolver neses títulos que esqueceu ahi un pai ou un avó. Unhas lecturas doutro século a 15 pesetas e de editoriales como Plaza ou a arxentina Mariel.
É curioso ver a evolución da publicidade que se integra nos propios libros, normalmente na contracapa nestes case 60 anos. Na década dos anos cincoenta, os libros poñián mensaxes de reclamo en grande tipografía "El autor, a la vez que intriga y emociona, despliega su fina ironía y gran poder descriptivo con un estilo de alta calidad" . Esta mensaxe que procedía impersonal da propia editorial, agora sustitúese por citas de prestixiosos críticos dos mellores periódicos do mundo ou de revistas literarias de gran reputación. "O thiller máis impresionante e aterrador publicado na última década" "totalmente recomendabel" "non se arrenpetirá" : extraído do The Times ou no New Yorker. Realmente expresan mensaxes parecidas as desexadas polo editor maís optimista pero con fontes de máis creto.
Neste feixe de libros que baixei do faiado é constante unha ausencia de sipnoses e polo contrario abondosa información do estilo, capacidades narrativas e influencias do autor. Se acudimos hoxe a unha selección dos títulos máis recentes, poucas veces se omite o argumento, incluso en extensos paragrafos e sin embargo poucas notas sobre un escritor que se supón que o lector xa coñece. É probable que nesta sociedade da información nunca se poida tratar ao cliente como tonto ou ignorante, aínda que o sexa. Na época de internet e a televisión, a vostede non lle imos a contar nada sobre Stiegg Larsson porque tivo xa ocasións de informarse e ademais sería unha ofensa para o respetable.
Nos anos cincoenta, supoño que as fontes serían o propio libreiro, os xornais, pode que a radio, eo boca a boca que sempre existiria. Un comprador de libros necesitaba oir notas biográficas explícitas así como os premios dados no seu país de orixe. Agora o individuo ten moita variedade de oferta para o seu consumo cultural, non pode perder tempo, quere saber que clase de historia vai ler, "de que vai" e o estilo ou habilidades literarias do escritor xa están suficientemente publicitadas ou son secundarias.
En definitiva, unha teoría de andar por casa, máis concretamente polo faiado, e créanme vostedes que non é moi cómodo para as miñas costas rescatar estas obras de mestres da literatura universal. Pero dou grazas a Deus de que os vellos puxesen a bon recaudo esta bibliografía e que ningún familiar se lle ocorrese facer un Farenheit unha noite de San Xoán calquera.

Cleaner

2009-06-19T10:31:00.000-07:00

Cando se fai un thriller tes que respectar certas regras para que o estudio acepte o filme e o público responda, pero se a película non funciona ben na recadación, serás un director mediocre ademais de acomodaticio. Polo tanto hai que ter un fino equilibrio para deixar detalles, resolver con simplicidade e sacar un superficial partido a actores tan solventes como Jackson e Harris.
Pero hai detalles que miden o sentimento (soidade, remorsos), un plantexamento da trama ben exposto, una idea orixinal: o limpador ben recreado na súas rutinas nostálxicas que non pode borrar as manchas da alma…
A pesares da transparencia predecible do rol que xoga Eddie Lorenzo, un agradece que non haxa os xiros envolventes e reiterativos propios deste xénero. Non é una gran película, é una película digna, simple e eficaz.
Cando o director ten que cargar con limpar a súa carreira, moitos non poden afrontalo, quedarse etiquetado como autor de acción e ser un blockbuster, ou gañar a estima dos críticos para algún día oir as fanfarrias e axitar estatuíñas. Pode que este finés aínda nos sorprenda porque hai detalles que merecen a expectativa.

Medo e Dor

2009-06-07T14:41:00.000-07:00

Estes dous sentimentos, con frecuencia correlativos, foron o foco dos semanarios Istoé e Paris Match sobre a traxedia do voo Air France 447 entre Rio de Janeiro e Paris. No medio brasileiro a preocupación polo futuro da seguridade aérea maniféstase nunha portada impactante propia do cinema de catástrofes. No semanario francés, o presente, o realismo da dor dos familiares cáptase (dende moi preto) nunha fotografía de apertas e bágoas.

Ruralismos

2009-06-05T09:47:00.000-07:00

O ruralismo segue sendo un dos eixos da identidade deste país, unha marca de carácter que inflúe no noso comportamento social e na súa proxección cultural. Aínda que o neguemos é unha semente inconsciente que flúe na conciencia colectiva.
Para uns é un pasado a esquecer porque remite a unhas raíces das que avergoñarse e erradicar. Para outros un obstáculo reduccionista e acomodaticio na afirmación nacional.

Nada impide, non obstante, adoptar unha mirada equilibrada entre a tradición agraria e os desafíos de futuro.
O agro é moito máis que un sector en eterna crise entre subsidios e falta de competitividade. A aldea é moito máis que unha visita de fin de semana con vistas de Casa Rural. O medio rural debería ser a nosa despensa e granxa máis alá dun solar de investimento enerxético a costa de todo.
Se perdemos esa esencia, perdemos unha parte da nosa personalidade como pobo.
Para lembrar esto, dúas reivindicacións bibliográficas: Terragrafías (2009) editada pola Consellería do Medio Rural reafirma "esa aposta pola vida que moitas persoas fan da terra". Anxo Cabada, artista de Sabucedo, rexistra unha viaxe fotográfica-literaria que documenta a homes, mulleres e nenos, espremendo o zume da terra. Acompañan estas imaxes sobrias pero vitais, textos poéticos de autores como Álvarez Cáccamo, Fina Casalderrey ou María Xosé Queizán.
Sorrisos e boa colleita. Unha homenaxe dos humoristas gráficos galegos ao noso rural (2008. BANTEGAL)está coordinada por Xaquín Marín e compila unha exhaustiva relación de viñetas centradas neste tema dende a preocupación pola perda da vella orixe do humor galego, retranqueiro e poliédrico, menciña para mitigar os abusos e privacións.
A tecnoloxía, o banco de terras, a especulación, a desconfianza ante as vellas promesas son algún dos obxectos do lápiz desta lexión de debuxantes galegos que reivindican ante todo a dignidade do rural galego.

(N. viñeta Juan Carlos Abraldes.)

Extravagancia & Comodidade

2009-05-07T03:22:00.000-07:00

A extravagancia é algo impropio, pouco racional e pouco útil que desafía as leis da lóxica por pura provocación, para desaquelar e chamar a atención. Con ánimo efímero, como botarlle xeos ao caldo.
A extravagancia é incómoda, frecuentemente tola, absurda, aínda que adoita ter estadías fermosas. Probablemente a férrea torre Eiffel colisionou coas cúpulas, igrexas e tellados decimonónicos en Paris. A tolemia romántica de Neuschwanstein do rei Ludwig II ou a mestura exótica do Pazo da Pena en Sintra. Ou unha ópera de Wagner escenificada no río Miño con músicos erguéndose sobre a auga baixo as indicacións dun desquiciado Klaus&Kinski.
Ah! extravaganzia...e comodidade, conceptos antitéticos como a bosta e o veludo. O idioma galego é unha extravagancia que analfabetos galegos porfiaron en conservar (probablemente coa inocua intención da comodidade, porque hai quen fica cómodo sentado co cu nunha toxeira). Para alguén lóxico, aberto ao mundo libre, sen dogmatismos ou imposicións, o galego é como sentarse nunha toxeira ou como levar aos vellos de aldea ao Clube Financiero de Vigo en vez do Luar. É unha opción viscosa e de refugallo, unha lingua primitiva, suxa, de prosodia vacuna, un legado que a moderna Galicia tanto desexa empequenecer no retrovisor urbano.
Concepto 1
O galego non é útil, onde vas triste de ti, máis alá do Padornelo? ( o español é utilísimo e ata eróxeno além dos perineos).
Concepto 2
O galego confunde aos galegos que mesturan equívocamente códigos idénticos. (Como farian os nosos pais e avós "hablando en una lengua que no es la suya" para abrise camiño en formacións regradas e "impuestas", prosperando en campos como a Filoloxia hispánica, Matemáticas, Dereito, Medicina, Xornalismo??
Obsérvese ao fillo da señora Lago envorcado na lama da defensa do castelán (non hai lei do menor para estas exposicións perversas? e presentado pola nai como un inútil que non é quen de resolver un exercicio nunha lingua tan allea como o galego.
No entiendo Shin Chan mamá, tradúcemelo...así si, mamá. Que gusto. (E estes queren o trilinguísmo?
Concepto 3
A amabilidade significa que o galegofalante pase a castelán para non incomodar a seu interlocutor e non impoñerlle ren. (nesta propiedade non hai alteración posible de factores)
Concepto 4
(xa se está poñendo o tema violento)
Estamos en España!(%$>@)
Ou non necesariamente. Os medios españois fan causa común denunciando a discriminación laboral dun inmigrante hispano por non falar inglés en ...EEUU!! que cousa máis estúpida (ironia) Ademais conminan (dada a tradición políglota de Madrid) a que Obama aprenda o idioma da crecente minoría (curioso, aquí si), e se tomen medidas para beneficiar o español nas escolas, prensa, etc. Dunha labazada esfúmase o principio de territorialidade, utilidade e universalidade negado ás linguas periféricas.
Pregúntolle algo a unha moza mexicana en Corsicana (TX, USA) en español e renega tres veces da súa fermosa lingua finxindo o que non é. Poderia ser diglosia ou tamén autoodio, cal é a diagnose Doctor House? ¿Cómo? ¿esas cosas también le pueden pasar al español?

Falade o que vos pete!-berra o fillo non recoñecido da señora de Palmira-poderedes falar castelán en todos os ámbitos.
-Oiga teño un xuízo agora, quero que discorra en galego...
-Serás abertzale e talibán...entiendes perfectamente el castellano. Que ganas de marear!!
-Mi hijo cursa en un CEIP del rural y me viene a casa chapurreando el gallegón (caso GB)
-Nada señora, no se preocupe, lo segregamos...
-Que pobriño...y se va a quedar solico?
-Hum! tiene razón, que los demás cambien "amablemente" al castellano.
-Asi da gusto mamá!!!

Un señor con pinta de Charlot e bigote ralo lidera o think tank que loita contra as tendencias extravagantes: idiomas, presidentes, ecoloxia...ademais de promover o revisionismo de dictaduras amables e cómodas.

Ou como limpar a bosta que recubre o veludo. Unha pequena extravagancia.

Paso Miúdo

2009-05-04T09:44:00.000-07:00

Creo que a Fonsagrada é o segundo concello de España en extensión por detrais de Don Benito (Badajoz). Esto nunha terra de atomización municipalista tan dominante, onde os movementos mais ben son de segregación, pode considerarse unha excentricidade que fai dotar a esta bisbarra dunha personalidade senlleira. A enorme xeografía desta terra montañosa parece explicar como a capitalidade que vixila todo o municipio dende un cumio estratéxico, se foi concentrando para proporcionar suficientes servizos e comercios a todas esas entidades tan disgregadas polo concello. Lembremos que foi Pobra de Burón a orixinal referencia administrativa que chegou aglomerar no século XVIII a dez mil veciños.
A altitude faise notar nesta primavera dubidosa cando os bancos de brétema se anudan e se soltan a unha carretera de meandros complicados que tardaremos en esquecer ao final da xornada (un susto e unha anécdota, afortunadamente)
Como nunha pauta guionizada a néboa escampa para sorpresa das nosas expectativas: un abrupto canón que desliza as nosas olladas entre formidables paredes de rocha ata un canal de auga calma e refulxente con esa beleza que só se apreza dende as alturas.
O fío argumental desta historia de camiños é a carretera da II República, unha vía que comunicaría Fonsagrada con Grandas de Salime en Asturias. Seria unha fermosa estrada xunto ao río pero a Guerra Civil interrompeu esa empresa como tantas outras naquel decisivo 36.
E como tantas outras, paradóxicamente, no seu abandono, na súa decadencia quebradiza e ruinosa, descubre un encanto nostálxico, integrado, non, absorbido, por unha natureza implacable que equilibra o home e o mundo.
Cando a estrada se dilúe en corredoira e esta en sendeiro, en pegadas oportunas e intuitivas, é cando a dificultade perfecciona a ruta.
A columna amarela, avanza a paso miúdo sobre os vestixios republicanos, cando o vestixio humano que atopamos é tendente a cero. Cero lixo, cero institución e cero encontro doutros camiñantes. Outra paradoxa: o ser humano renegador da súa condición: a falta de promoción é un estupendo estímulo para o noso pracer.
A estiaxe do río fainos supoñer, nesta época de chuvias, a regulación artificial do encoro. O leito cuarteado en terra negra desprovista de indicios vitais múdanos nunha literaria expedición na procura dun val perdido, a punto de avistar o horrible alarido duna animal xurásico.
Os érvedos chaman a nosa atención cos pequenos froitos vermellos e as follas lustrosas, tamén bidueiros, algún castiñeiro na ladeira, matas de uceiras púrpuras e xestas brancas que algún dos nosos leva en ramiñas co ánimo de transplantar na Mariña. Unha compañeira convídame a inspirar os aromas ocultos entre os matorrais e quero adiviñar con ela o sabor dulzón do mel. Sabemos que hai uns pequenos castros que protexen algún grupo de trobos ali arriba. Non me lembro como son chamados nesta terra. O zumbido aparece e desaparece invisible ao longo do sendeiro. Pero a serenidade e o silenzo nesta fenda tranquila aberta pola historia en Fonsagrada é a tónica da viaxe. Tremo de desasosego cando Ángel Rivas me conta que proxectan anegar aínda máis estas paraxes para producción eléctrica. A estrada republicana e todas estas marabillas que fomos atopando poden ser unha anécdota abisal. Parece que aínda hai moito que espremer neste país. Erizados de muíños, hai centos de solicitudes de minicentrais e encoros maiores nos cursos fluviais galegos. Somos o estado-dinamo...a cambio de que? hai un debuxo de Castelao que se me ven á mente. Tamén se me ven unha frase de Wallace Stegner, novelista norteamericano e gran amante da natureza, que en "Un lugar seguro" reflexiona no que é unha obriga irrenuncíavel do ser humano: deixar a nosa terra, contorno, comunidade, nun estado mellor de como a atopamos e así transmitilo a nosos herdeiros. Parece un principio sinxelo que en Galicia non se cumpre.
(Fotografía propiedade Paso Miúdo)

Vaia parrulo!!

2009-03-22T17:00:00.000-07:00

A través de caborian, coñecín a divertidísima tira cómica What the Duck creada polo debuxante norteamericano Aaron Johnson. What de Duck é especialmente gracioso se compartes, como os seus seguidores, a paixón pola fotografía. Comunidades, blogues e fans engaden esta tira admirada que explota un humor cínico, sarcástico, cruel sobre os mitos, principios e tópicos do mundo dos fotográfos. As historias artéllanse en tres cadros onde a gag simple, directo e conciso estoupa nun flash de realidade que deixa evidente toda a verdade espida e dolorosa. O amor/odio da parafernalia tecnolóxica, as relacións do fotógrafo cos colegas e co cliente, os iniciados...se autorretratan con esa luz reveladora que traduce a hipocresia, as falsas apariencias e os dogmatismos en simple e ruda verdade como sinala Alan Gardner no review de WTD en The Daily Cartoonist. O pato voa alto a nivel USA desde que asinou un contrato para a distribución estatal, e xa se inclúe en revistas e xornais fora do ámbito fotográfico e tecnolóxico.
Eu pola miña parte ousei traducilo ao galego porque as regras do Pato teñen aplicación universal.

E para xeneralizar...Lugo

2009-02-17T15:23:00.000-08:00

Vexo nun xornal ao meu amigo Antonio Fraga que anda implementado solucións de xeolocalización mediante ferramentas que recrean tridimensionalmente distintos territorios.
Unha das bisbarras nas que se aplican estas novas xeo-tecnoloxías é na Mariña lucense (situada ao carón da costa cantábrica e chamada así por pertencer á provincia do mesmo nome, xa veremos que isto non é tan obvio como parece)e onde se presenta un proxecto de voo virtual.

A virtualidade é un adxectivo que lle acae perfectamente á referencia lucense na omnisciencia galega.
Os habitantes do lucensismo (maléfico) experimentan incomprensíbeis problemas de identificación cando comezan a convivir con outros galegos por motivos académicos (laborais hai menos desprazamentos) en cidades como Coruña, Santiago ou Vigo.
Cando os nosos coñecidos pretenden “xeolocalizar” a nosa procedencia, un fenómeno teimosamente xeneralizador fai o seu efecto.
É moi sinxelo, xa veredes…Cando unha rapaza de Foz, Mondoñedo ou Viveiro coñece a un mozo de Carnota, Vilanova ou Padrón e intercambian vivencias, a rica é variada toponimia deste lado do país queda subsumida nun invariable tag que aforra moitos megas de inútil información: Lugo.
Da igual a tipoloxía do noso interlocutor, nosoutros “somos de Lugo” e eles da súa vila, aldea ou lugar. Se pasaron pola cidade amurallada acordaranse de ti, aínda que vivas nun pobo cantábrico, nunca aldea da Terra Chá o nunha casa nos Ancares. Dáslle auto completar e sae Lugo, así para abreviar e homoxeneizar. Lugo e o seu contorno apenas resisten a espesura da ignorancia á diversidade. Esta provincia “interior” é a máis extensa e probablemente a máis heteroxénea atendendo a datos físicos pero iso non paga a pena para unha Galicia mainstream que se aferra a un reducionismo bravo e hipermétrope.
Conversa 1
Que tal por Lugo esta fin de semana?
Bah! Pouca cousa… e ti por Coruña?
Por Coruña…neno, andas parvo, ben sabes que son de Corcubión…
E eu de Ribadeo a 90 Km da capital.
Pero é de Lugo non?
E ti de Coruña, si?
Non sei porque vos “parece mal” Tendes pique cos de Lugo?
E Dálle…para que esforzarse mais.
Nun programa da TVG do venres anuncian a competición de baile de dúas parellas novas, unha de Meaño e outra de Lugo. Así son presentadas por un veterano presentador que a pesar de que os rapaces últimos son de Barreiros (A Mariña lucense) sabe que con Lugo nunca se equivoca: Lugo é un atallo perfecto que non precisa concreción

Conversa 2
Falo cunha empresaria da Estrada e despois de darlle abondosos datos para que traia ata aquí o navegador, coméntame polo móbil que Lugo é fermoso.
Que Lugo?- pregunto curioso.
Pois por exemplo o Cebreiro-chúfame sen rubor-“tedes” unhas paisaxes preciosas.
Temos?...non me imaxino espetándolle a un tudense: Tedes unha provincia que non merecedes! Chupiguai.

Lugo non existe, proclamo, vamos, como provincia natural. Existe esa delimitación que promoveu o liberalismo centralista no 1833, tan artificioso como pode ser un estado rectilíneo en África ou América. Pero á marxe da das accións ou inaccións das deputacións e o nicho do mercado informativo con que o xornal El Progreso buscou a súa supervivencia fronte a competencias , non hai ningún vencello, sentimento conexión que un rapaz de A Mariña (lucense) compatibilice con outro da Terra Cha, do Val do Lemos ou de Chantada. Non hai sitios comúns de saída, non coincides no instituto, non vas ás mesmas festas, non acostumas a ter amigos doutras comarcas pero si é moi probable que coñezas algún deles en Santiago ou Coruña.
Preto de dous séculos de provincialismo non creou unha ligazón distinta e cohesionada que non sirva ágas de espigón electoral.
Non sei porque xa se esqueceu o debate da abolición de provincias e a súa sustitución por unha estrutura forte de bisbarras que si son entidades naturais e de dinamización máis eficaz e funcional.
Mentres seguimos sendo de Lugo neste complexo e extensísimo impaís que é a Galicia siberiana e rimos dos desatinos xeográficos que os alleos perpetran.
Nosoutros non nos equivocamos. É imposible con catro letras.

Rocknrolla, o pack completo é demasiado

2009-02-02T15:18:00.000-08:00

Creo que deglutir demasiadas críticas provoca a dixestión gaseosa e revoltosa de calquera consumo cultural que un individuo medio debe ponderar. Vas ao cine e regurxitas para tua intimidade...hum...produto banal...argumento inconsistente...dirección inexistente...non digamos se alguen che pregunta a opinión en público, veste na obriga de pontificar e "epatar" a partes iguais. A critica se democratiza e dispersa pero curiosamente sigue camiños máis estandarizados do que seria desexábel.
Vou ver Rocknrolla e etiqueto: Guy Ritchie, un Tarantino british, violencia, humor, puzzles narrativos...extraigo: boa música, primeira hora espesa e lenta como fog londinense, último tramo trepidante e áxil (outros poñen estética videoclipera, montaxe áxil, os sinónimos son importantes, dame un sinónimo e farei xornalismo!)pecho admiración: que bon o cabrón de Lenny! non somos mafiosos! -di no texto- cando quere dicir-non somos americanos-inventamos o fodido teatro..chúpate esa Tarantino
Pero o estilo costa e aqui é onde vades empezar a pagar, polo menos o espectador esixente acostumado a ler a críticos e popes en xeral. Conclúo: esta cinta é un deja vu/deja parodique que haberia que tomar con sentido do humor...falta historia e non hai nos bos tracks suficiente alka-seltzer que o compense. Falta historia, falta humanidade, falta Dickens como diria o de días estraños...e eso é un grave pecado sobre todo nesta illa. Non basta con importar o selo se te quedas co peor e prescindes do estilo propio e sobre todo da historia(eerhg! repíteme o da historia).
Coincido cos malditos críticos 2.0 en case todo e vomito unha frustración de cinco euros cando realmente foi unha tarde pasable de non ser polos flocos resesos. A miña obsesión por analizar e categorizar convirte este par de horas nunha decepción.

posit
Thandie Newton se dosifica en preguizoso e elegante voguing para inventar unha Audrey Hepburn perversa, fríxida(mentira), e icónicamente comestible(verdade)...casi na...destas english rose non tedes en California...e só por eso, Guy, só por eso, te salvas.

Pechamos o 2008

2008-12-31T10:25:00.000-08:00

Necesitaba engadir un último post antes de finalizar este 2008, porque aínda que realmente este decembro foi fértil en eventos para abordar neste blog, costoume atopar as palabras ou comentarios que puideran aportar un enfoque orixinal e interesante para os visitantes que por aqui se achegan.
Pero contaxiado polos múltiples balances anuais que se prodigan pola rede ou calquera medio convencional me dispoño a entregar un último e breve post.
Na ponte decembrina visitei cultur.gal e quedei moi satisfeito deste envoltorio ferial que debe vertebrar a industria cultural galega de cara ao mercado interno e externo. A verdade é que para ser un proxecto experimental un síntese "orgulloso" por que non? das posibilidades, imaxe e gañas do noso mundo editorial, musical ou audiovisual. Creo que irá gañando cos anos, se todas as partes, empresas e administración tiran do mesmo carro, xa haberá tempo para mellorar a programación de actos, a eficacia dun departamento de prensa ou a definición dun modelo mixto entre a exposición-presentación e a captación directa de clientes e ventas.
Eses días en Coruña tamén era inevitable asistir a exposición de
Eugene Smith un dos grandes iconos da historia da fotografía, exemplo e referencia actual dun traballo de coherencia, compromiso, e búsqueda irrenunciabel (e autodestructiva) da perfección documental a través da representación de heroes anónimos, radiografías de terra malditas ou diario de cidades ocultas. Percorrer as imaxes rexistradas por Eugene Smith é como compartir un ollo de deus, máis real que a realidade, como proclamaba o lema da exposición de PhotoGalicia

elegancia acesa

2008-11-06T15:58:00.000-08:00

Puiden ser espectador e aprezar ese xeito. Sentarse na butaca e observar a interpretación privilexiada a pesares da intranscendencia da historia e as limitacións da separata. Non era o mellor ambiente e material para reiventarse pero hai actrices que sempre iluminan por si mesmas a escuridade do escenario. Con vigor, ritmo, honestidade e elegancia...elegancia para marcar a posición as miradas e os pasos de zapatos vermellos. Debe ser esa etiqueta que non se prodiga pero mitifica as dramaturxias, algo así como "a gran dama da escena..." que encabeza carteis co prestixio adquirido e a madurez necesaria. Era María Barcala, Teatro do Atlántico, coa obra A bombilla máxica.

Frédéric Boilet , o mangaka europeo

2008-10-10T08:41:00.000-07:00

Un título divertido que agocha unha pequena xoia, tan simple e elegante como un embigo. Frédéric Boilet desenfía este embigo nun monólogo detallista e levemente obsesivo, ambientando unha rutina sentimental serena, esperanzada e sumisa pero batallada paso a paso. No seu ritual documentalista para reconstruir os encontros con Yukiko, sobre un sustrato bio-foto-gráfico, a sensibilidade,o ritmo narrativo e a precisión con que Boilet alude á moza son algunha das chaves da forza expresiva desta obra e do partido que se lle pode sacar a arte da BD.
É doado identificarse con esa historia de amor perdida de antemán nun tempo de felicidade pactado que nunca será suficiente. Frédéric asume un punto de vista subxectivo moi literal axeitado para suliñar a autenticidade do relato e a transparencia sentimental que o lector non dubida en adoptar, namorándose de Yukiko e celebrando/sufrindo cada centimetro de conquista ou perda sobre a moza da camiseta a raias.

Casahamlet fantástico

2008-09-29T10:30:00.000-07:00

A revista Casahamlet, ese excepcional catálogo de ensaio e creación dramática, dedica o último número ao teatro fantástico. Aínda que hoxe asociamos máis o termo á literatura moderna a partir do século XIX ou ao cinema, non é unha inspiración allea á vella arte escénica, posto que como se proclama no editorial, o teatro como expresión primixenia do ser humano é o espello da vida e polo tanto do elemento mítico imprescindíbel do individuo. É por tanto unha cuestión de variación léxica que o teatro reivindica con absoluta lexitimidade. Non obstante a influencia desta era de comunicacións globais desdebuxa os formatos de creación clásica, incorporando novas linguaxes e xeitos de pensar á fantasía do século XXI.
Nunha limitación de espazo que resulta ao final verdadeiramente estimulante, os autores convocados pola Casahamlet escenifican con instruccións breves unhas historias imaxinativas, sorprendentes, oníricas, perfectamente veteadas de humor, surrealismo e suspense segundo os casos para ambientar distintas mensaxes co selo fantástico.
Todo é posíbel aqui: dous espectros que contemplan a súa propia autopsia, un locutor dun noticiario de televisivo, insospeitado e indecente espectador dunha das novas, homes con máscaras de animais que pelexan a morte cun inimigo invisíbel, un especulador inmobiliario que intenta corromper a todo un bardo nacional...e moitas máis que se representan con enfoque fantástico nesta imprescindíbel recompilación de teatro breve á que nos invita Casahamlet.

Natureza e Literatura, unha eficaz asociación para atraer viaxeiros

2008-09-08T10:49:00.000-07:00

A concelleira de turismo, Maria Fernández, deulle pulo e determinación á necesidade de darlle unha nova imaxe ao Concello do Valadouro. A idea era contar coa ampla canteira (tendo en conta a poboación deste concello) de artistas, escritores, músicos, arquitectos ou xornalistas que dan homenaxe aos súas orixes e que deixaran pensamentos, reflexións ou sentimentos asinados ao lado de fotografías que suliñan O espírito máxico e verde deste val. Como moitos outros sitios de Galicia, si, pero coa súa propia personalidade. "Vive unha terra de contos e lendas" é o lema dun proxecto no que colaboran Miguel Vila, Isaac Ferreira, Xosé Manuel Casabella, Xan Casabella, Miro Casabella, Manuel Lourenzo, Xesús Pisón e Alaxe. Todos dando fe e boa conta do inspirador que pode ser esta terra de contos e lendas para as súas diversas facetas profesionais.

Get your own - Open publication

Tropa de Elite

2008-08-11T09:34:00.000-07:00

Tiña gañas de ver , Tropa de Elite, o filme brasileiro que describe as actuacións do BOPE, unha policia paramilitar que debe pacificar as favelas co motivo da visita do Papa Xoán Pablo II.
Hai no filme un triángulo definitivo e esencial: o capitán Nascimento e os dous aspirantes Neto e Matías. O oficial desexa abandoar o corpo, aflixido por un forte estrés que pon en perigo a súa estabilidade emocional e a vida familiar co seu fillo recén nacido. Para cumprir ese desexo, precisa atopar un sustituto e ambos aspirantes serán decisivos para completar esa misión. É dificil encadrar Tropa de Elite nun xénero ao uso, posto que aínda que xoga con ingredentes de acción policial con persecucións, tiroteos, narcos, é enfocado dun xeito máis real ou documental e menos efectista onde a dramatización é secundaria na construcción da historia. As personaxes non se abordan con profundidade, o máximo protagonista, o capitán Nascimento narra en off e en primeira persoa unha gran parte das pasaxes co principal obxecto de describir e explicar os mecanismos de funcionamento deste peculiar corpo, destacando as constantes corrupcións e o durísimo proceso de adestramento dos novos aspirantes. Nascimento denuncia con obxectividade fria e moral contradictoria a incompetencia a corrupción da unidade pero protagoniza e xustifica a tortura e brutalidade duns soldados convertidos en meros exterminadores. Paralelamente quere abandoar o sistema e para iso aparecen Neto e Matías: inxenuos, idealistas, honrados que baten de fronte cunha realidade pervertida.
Matías dubidoso, intelectual que estuda Dereito e quere cambiar a sociedade, enrédase nunha situación perigosa con estudantes acomodados que xogan con ONGs, drogas e narcos. Hai unha relación cunha rapaza benintencionada que provocará o desenlace final. Pero sería excesivo falar de amor nun filme rudo e despoxado de tópicos felices. A acción é confusa visualmente, difícil de "ler", tipo cámara de guerra sen grandes alardes escénicos, o mesmo nas torturas e asasinatos, sobrios sen concesión ao espectáculo efectista pero que se intúen aínda máis terribeis.
Hai agresividade, personaxes ao límite, crueis e sobrevivintes que queren a súa parte do pastel a ambos lados da lei, sen que sexa doado distinguir quen merece máis a nosa "aprobación ética".
En definitiva unha película ben interpretada, atractiva e diferente cunha narrativa áxil e fluida para contar unha historia dende outra perspectiva pero na que se agocha unha mensaxe ambigua e perigosa no que o remedio acostuma a ser peor que a enfermidade.

Unha vila con encanto

2008-07-24T09:09:00.000-07:00

Hai iniciativas privadas que en determinadas circunstancias e contextos teñen unha dimensión tan pública ou máis que outras promovidas polas administracións.
Non hai moitas datas inaugurouse un hotel en Ferreira do Valadouro, unha hospedaxe con encanto. Sen coñecer o contexto da vila do val que nomea a este centro, poderíamos pensar que simplemente un novo negocio abre as súas portas co declarado e honesto propósito de facer empresa: obter beneficio e benestar para os seus promotores ademais de crear emprego e atraer visitantes a esta localidade.
Si, si...todas esas cousas comúns a iniciativas semellantes que sen embargo non me inspirar a escribir unha entrada propia e dedicada á causa que lles refiro.
Para os que non coñezan a vila, contarlles que pode que Ferreira non teña unha estampa tan fermosa, egrexia ou singular como se pode inferir das palabras estandarizadas propias dunha redacción de guia turística ou a exaltación dun fillo ilustre. Esto non obsta para que os ferreirense e valadourenses sempre admiráramos neste pequeno pobo, certos perfís, ritmos, espazos que caracterizaron a esta vila a través do tempo dándolle unha (certa) distinción. Ferreira foi máis: un centro comercial e de servizos desta comarca do Valadouro que no 1894 recibia concesión rexia de Vila. A praza e os cantóns, as notables casas de pedra, galerías, balconadas e forxados, os bancos, os bares e os comercios que arrecendían a vilego e señorial...

O espírito desa Ferreira foise diluíndo co paso dos anos ao mesmo tempo que outros pobos medraban e vigorizaban a súa influencia na comarca, unha vila illada, decadente e inanimada a maior parte do ano.

Tiven sorte de estar na inauguración e de que María Hermida, directora do hotel, me ensinara, ilusionada e orgullosa, habitación por habitación, cada un dos espazos exclusivos creados con sabedoría e cariño, unhas dependencias personalizadas no que o amor polo moble antigo, restaurado ou recreado está presente sen renunciar ás comodidades propias dun estabelecemento da súa categoría. María acompañábame polos corredores advertíndome da colocación simbólica e nada casual de cada obxeto decorativo capturado a través do tempo...utís de traballo, unha lembranza a o avó zoqueiro, un vello pupitre infantil, unha gramola...
A recuperación arquitectónica de varias fachadas da praza, a plusvalía para o concello que significa contar con prazas hosteleiras de calidade, a creazón dun espazo cara ao río que debe espolear ao concello na execución dun proxecto de paseo fluvial e a recuperación dese tramo do río...
Como ven, dimensións públicas e fondas dunha iniciativa privada.
Cando todos os veciños andabamos a percorrer o Hotel Vila do Val, varios coincidian nunha sentenza admirativa e confusa: Parece que non estamos en Ferreira!! Pois si señores, precisamente estamos en Ferreira, naquela vella Vila emprendedora e vital xa esquecida na memoria colectiva, pero Ramón Hermida e familia quixeron rescatar un espazo da nosa historia que se puidera reiventar sen complexos, con imaxinación e inspiración na tradición, é dicir, a vella Ferreira que ben puidera ser o ensaio da Ferreira do futuro.

Entrevista a María Hermida en Radio Valadouro (02/07/08)

Cementar, cementarei...loguiño de crarear

2008-06-15T14:43:00.000-07:00

Os galegos sentimos unha atracción morbosa e devota polo cemento. Era inevitable, era un país demasiado verde e cheo de pedras irregulares e lama incómoda...e de repente chegou o cemento co seu discreto encanto proletario, a poesía do árido nunha xeografía demasiada húmida. O granuloso chegou como proverbial fixador dos rebeldes bucles e ondas dunha terra enmarañada.
O cemento seca, fixa e da esplendor, é como un infalible e matemático agrimensor, unha marea uniformadora que salpica e iguala como un traxe mao a aldeas e vilas, vivendas e alpendres, adros e parques.
A pizarrosa bóveda deste noroeste simplemente imita a execución virtuosa e inspiradora do artista galego que estende este ouro gris en todo tipo de arquitectura.
Si amigos, o cemento é o trunfo do ser humano sobre a torpe e teimosa natureza, detén o tempo e inmortaliza as nosas pegadas neste mundo, nesta civilización de futuro.

Ritmos e Melodías. Capítulo 4, As BSO do Audiovisual Galego

2008-06-05T13:36:00.000-07:00

Jorge Olivera, intérprete, compositor e profesor de música comenta con nós a importancia das bandas sonoras e sintonías dos productos audiovisuais galegos. Falamos con Jorge do método de traballo para afrontar o encargo dunha banda sonora, a capacidade narrativa, linguaxe e códigos e a identidade propia deste xénero musical.

golpes marabillosos

2008-05-24T01:36:00.000-07:00

A Billarda hospedou a Valadouro na súa itinerancia deportiva polo norte de Galicia, si, a billarda elixiu o val para facer resoar o golpes de madeira na procura do seu hoco no lecer dos galegos. O traballo do "staff" billardeiro no propósito de estender este xogo tradicional é exemplar e maís cando no conta polo momento con comercios ou patrocinios comerciais ou administrativos.
Achegueime a pista do colexio coa curiosidade e os prexuizos típicos da ignorancia, imaxinando que este xogo era un pasatempo sobrevalorado en movementos culturais e sociais como o blogomillo dunha Galicia reivindicativa do autóctono, tradicional e popular, todo envolto nun ambiente festivo de humor retranqueiro e estética ao estilo bravú que podedes ver por aqui . A pé de cancha aprecias un deporte verdadeiramente senlleiro en canto as esixencias, condicións da práctica e afectos do público.
Non se precisa ser especialmente forte nin veloz, non se require un físico privilexiado nin se rexeita un inferior que te descarte de inicio. Non marxina a individuos por ter idade avanzada, podendo ser figura dos vinte aos sesenta anos, tampouco se discrimina ás mulleres que poden darlle co palán tan virtuosamente como os varóns.
Falando doutros conceptos, a súa práctica non obriga a un dispendio económico sendo as súas ferramentas sinxelas pezas de madeira.
Non hai un regulamento complexo ou polémico nin árbitros os que culpabilizar ou inxuriar.
É pola tanto unha disciplina democrática, igualitaria e entretida nun ambiente de convivencia amistosa que remata coa merenda familiar destes amigos billardeiros. Non sei se unha vez vencida a ignorancia podo asumir o lema voluntarista: outro deporte é posible...e engadiría unha posdata: outros deportes son posibles...co espírito da Billarda

A función dos mediocres

2008-05-15T08:31:00.000-07:00

Júntanse las fiestas de verano, o ya en las casas de contratación del barrio, o ya en los portales de las iglesias, a la prima noche, y desde allí gobiernan el mundo, dicen su parecer de las viudas, acuérdanse de las solteras y no perdonan a las religiosas; califican ejecutorias,desentierran linajes, resucitan rencores, entierran buenas opiniones y consumen casas de gula, fin y paradero de toda su plática.

-El señor Banjo fue despedido ayer
-¿Él despedido? Pensé que era una de las principales estrellas de nuestra televisión. ¿No es cierto que mucha más gente le conoce a él que a los ministros del Gobierno?
-Es extraño- dijo Si- Cuando Ira estaba metido en esos líos, la red de televisión decidió que el señor Banjo no es lo bastante decoroso para un programa como nuestra herencia y le rescindieron el contrato. Le han dado trece semanas de sueldo y a la calle [...]
-Tom- asintió- ¡que compleja es la cultura moderna! Maitland se hubiera sentido intrigado. La ascensión y caída del señor Bango, la exaltación del orangután, el culto al Pongo Pygmaeus, el dios moribundo, todo aquello era un fenómeno que los arqueólogos futuros tendrían que examinar e interpretar. Aquel mono ganaba mil ciento cincuenta dólares semanales, dinero suficiente para mantener a la tribu tapapa, suficiente incluso para evitar su extinción [...] era preciso creer, como creía Maitland, que aquellos potentes grupos atontadores tenían una misión dentro del complejo panorama contemporáneo.

O ser humano mantén unas pulsións esencialmente constantes en diferentes etapas da súa evolución, aínda que adaptados as circunstancias ambientais e coxunturais. Ahí están durmintes e preparadas para se manipuladas e xestionadas por quen lles quere obter algún proveito.
Novelas Ejemplares /Miguel de Cervantes. 1613
Los Devoradores de Lotos/Gerald Green. 1959

Imaxe de Paul Kolsti en WittyWorld

Ficción filatélica

2008-04-30T17:09:00.000-07:00

É curioso como a veces les mensaxes inconexas que se asocian de forma luminosa por simple azar. Meu compañeiro leu súbitamente este artigo visto na rede de Miguel Vila que empezaba "os concellos de Alfoz e Valadouro celebraron un pleno conxunto no que por unanimidade de tódolos presentes acordaron nomear fillos predilectos do val a aqueles que hai xa cen anos fundaron na Habana a Sociedad de Instrucción, Protección y Recreo El Valle de Oro que se encargou de construir escolas, rehabilitar igrexas e socorrer a quen o precisaba aquí, a miles de quilómetros de Cuba" Un excesivo segundo durou a miña crédula ilusión cando lembrei que tal nova non consistía máis que nunha amarga ironia coa que o xornalista criticaba o abandono e esquecemento institucional e social da vella sociedade que modestamente aínda subsiste(El Progreso 10/11/07). Lin nun xornal o título do episodio dunha serie de televisión, Unha mentira marabillosa. Si, a veces sobrevives con mentiras marabillosas e con puntos de fuga trazados en ningunha parte. Puro escapismo. A filantropía daqueles emigrantes non é hoxe un valor en alza, non é unha virtude que pague o billete de volta hacia as terras de ultramar, pode que si un retorno paralelo, desagradecido e fachendoso que resulta proveitoso no cambio de moeda. Non hai nesta xeografía un exceso de intención reparadora, non hai unha ética que revise a nosas prioridades como parecia que habia nese grupo de idealistas que soñaban cun mellor futuro para a terra e a xente que deixaron atras. E se non hai ningunha acción de calado, obviamente tampouco hai estética, nin cultura de memoria onde honrar o egrexio, de concesión ao ilustre, dunha sinal visible que non nos faga ingratos e que avise aos que han de vir. Non...só nos quedan xestos inadvertidos e mentiras marabillosas.

Confluencias

2008-04-24T10:39:00.000-07:00

Cun día de retraso á celebración libreira, incorporo entrada coa excusa da visita da miña admirada Mar Vicente e dun agasallo en forma de libro que me fixo hai días. Un verdadeiro luxo, que a propia gañadora da 2ª Edición das Bolsas á Creación Artística FEIMA-Fundación Laxeiro, che entregue o catálogo que ilustra a exposición que protagoniza a artista de Valadouro xunto cos dous finalistas, Samuel Castro e Pablo Pérez Sanmartín. De Mar xa falamos anteriormente, Samuel Castro (A Coruña, 1981) “plantexa xogos conceptuais en obras que apenas narran, máis ben propoñen, interrogan cunha economía de medios expresivos e materiais”. Pablo Pérez Sanmartín (Vilagarcía de Arousa, 1980) “emprega linguaxes propias da cultura de masas, das cadeas de fast food coas que fai visible o Estado totalitario no que se convertiron as democracias da terceira fase do capitalismo(1)
(1)Fredic Jameson. El posmodernismo o la lógica cultural del capitalismo avanzado. Barcelona, Paidós, 1991

A Voz dos Carraos

2008-03-31T15:51:00.000-07:00

Cando Antonio Reigosa me convidou a participar en A Voz dos Carraos non coñecía exactamente en que consistia este críptico título dunha revista oral que editaba o Museo Provincial de Lugo. Só imaxinaba que un acto deseñado por un guionista dunha Galicia encantada e inventor de deliciosas fábulas e lendas, tiña que ter ambiente de maxia e invocación de seres míticos. Así foi dalgunha forma, unha inesquecíble velada de marabillosas páxinas visuais, poéticas,escénicas ou musicais que se axitaban co vento silencioso e salgado dese santuario de mar e memoria que é o Museo de San Cibrao.

Foi tamén unha colección de olladas diversas e fermosas, Jesús Amor, xeometría, serena e retranqueira...Noemí cun mirar vivo, áxil, vixiante de soños...Carmen Dor de ollos mariños, profundos que conducen unha voz de maré viva e fiestras revoltas por tormentas...Isidro Novo que fita dende a bitácora ante furiosas ondas e versos verquidos con enerxía...os títeres de Spaghetti con ollada escura de soño e pingueiras con ritmos divertidos.
..E finalmente a ollada do público, recíproca e cómplice que é a capa, contracapa e única encadernación desta revista oral. Vivencias, como dicia Carmen Lago, xerente da Rede Museística, que desaparecen cando se corre o telón e se oscurece o Museo. Da un pouco de pena que teña que concluir esta xoia efímera pero aínda queda a nosa memoria, máis duradeira que a luz da pantalla ou o papel...unha revista de olladas e voces eternas, o soño de calquera editor.

Porque te molestaches! (%$>@)

2008-03-11T14:29:00.000-07:00

A deliciosa rainha vermella honrame cun meme-agasallo que por suposto cumplimento con dilixencia.

Unha garavata branca cun logo dun lagarto negro, non acostumo a usar garavatas pero brancas e con lagarto, lagarto! menos.

Unha máquina de fotos que me regalou miña tía (tiña unha tenda e veulle nunha promoción de deterxentes) que parecía feita por alumnos de tecnoloxía da ESO, viase parte do obxectivo no visor.

Unha vieira de recordo dunha vila mariñeira escrita con rotulador barato

Bombóns agusanados, unha escena de terror na hora do café.

Unha canastra chantada nun eucalipto moi “ecolóxica” e situada nun prado costa arriba, perfecta para un baloncesto imposible (agasallo do meu pai)

bicos e bos presentes

A (impagable) publicación do mundo educativo

2008-03-04T16:01:00.000-08:00

Un espazo pouco considerado e citado nos escintilantes titulares da cultura, é o mundo de publicacións que se promove no ámbito dos centros educativos das nosas vilas e bisbarras. Estas humildes cabeceiras son un auténtico viveiro de futuras promesas da literatura, xornalismo ou outros campos da sociedade como probabelmente demostrarian moitas biografías de senlleiras figuras que agochan sen dubidar algún artigo, ilustración, poesía ou relato asinado nas páxinas do xornal ou revista do instituto, colexio ou centro no que estudaron algun día.
Pero non só é un chanzo imprescindíbel na base da arquitectura educativa e informativa nesa sociedade escolar senón que é un instrumento valiosísimo en moitos concellos escasamente documentados en escritos e bibliografía que consignen a súa historia, costumes, persoeiros ou calquera anecdotario da súa vida diaria. Esta información quedaria esquecida senón fose polo esforzo xeneroso e desinteresado de profesores e alumnos que dedican moitas horas do seu tempo de lecer a construír un medio comunicativo digno e reivindicador da terra onde estan arraigados.
Uns baixo o selo dos equipos de normalización lingüística, actividades extraescolares, proxectos pedagóxicos ou simplemente como memoria ou anuario da vida colexial. Unhas veces tuteladas por profesores que compoñen a mesa de redacción de xeito preponderante, dirixindo, elaborando e deseñando a columna vertebral da publicación, noutros casos, con algún profesor fixo ou eventual que busca, supervisa e coordina a uns redactores, fotógrafos ou maquetadores aos que da liberdade e simplemente aconsella ou orienta. Tamén de xeito mixto ou paritario entre alumnos e docentes que cooperan para sacar adiante o boletín do centro de ensino.
A periodicidade e continuidade na publicación ou a calidade de edición depende do talento e voluntarismo da comunidade educativa sometida á inevitable fugacidade de xerazóns que se relevan nestas empresas moitas veces pouco recompensadas e comprendidas.

Xerfa escuma branca das ondas do mar da ría de Ribadeo que dirixe Alfonso Piñeiro Funcasta, revista do I.E.S. Porta da Auga de factura impecábel cun estilo digamos de publicación "administrativa" cunha maquetación coidada e moi orientada a actividades científicas como o Congreso de EnCiGa ou a Feira de Ciencia e Tecnoloxía.

O Provisional, Xornal de información Xeral do Instituto de Educación Secundaria “María Sarmiento” de Viveiro que adopta a forma de "gacetilla" de letra gótica e columnas estreitas, impresa nunha edición moi sinxela que non afea unha maquetación moi equilibrada e cun estilo visual sobrio pero correcto e profesional.Trae unha interesante historia da mítica The Viveiro Iron Ore Co. Ltd, mina do ferro perto de Covas (Viveiro) que principia a actividade co primeiro cargamento cara a Alemaña, o 20 de decembro no 1899, no vapor Laurak-Bac, materia prima para a fabricación de canóns que sen dúbida fixeron estoupidos na Gran Guerra.

Lerias do Leiras do IES “Manuel Leiras Pulpeiro” Lugo, tamén cun bo deseño e unha interesante aportación de alumnos enfocada a unha corrente de crítica social e política duns rapaces comprometidos e incríbelmente maduros para a súa idade.

Amencer, unha revista dos alumnos do Seminario Sta Catalina – Mondoñedo (Lugo)
ambicioso e densísimo proxecto cun aire estilista de sabor nostálxico e de influencias do galeguismo editorial de ultramar dos anos 50, con salientabeis colaboracións de autores consagrados articulados por unha redacción de 12 a 14 anos que parece máis propia polo resultado da súa labor, de idades e formación de etapa universitaria.

Maruxía, AC dos Matos, do IPF Burela, cun deseño algo limitado polas obrigas dos espazos publicitarios locais pero con achegas moi ben elaboradas como un excepcional artigo dos carpinteiros da ribeira ou reportaxes que tratan temas diversos, ben tratados e cun criterio de especial vinculación coa localidade burelesa.

Xornalouro, periódico-revista do IES Alfoz-Valadouro que foi evolucionando en calidade e edición, onde a participación dos alumnos é prioritaria e que se deriva no volcado de creacións de moitísimos rapaces, actividades do centro e da historia, personaxes e cousas que pasan no seus concellos. José Peinó encárgase de orientar e promover a actuación do consello de redacción que traballa con responsabilidades repartidas e igualitarias sen unha estructura xerárquica.

A verdade, encantaríame que me contarades novas de revistas,boletíns, xornais doutras partes de Galicia, do seu espirito e historia, dos nomes evocadores e poéticos que os ligan coa súa comarca, de bravos proxectos interrumpidos ou da exemplar inspiración de docentes que alumaron futuras e brillantes carreiras xornalistas. Mesmo seria bon saber deses esforzos calados, do olor a tinta e os clichés antigos, das máquinas de escribir e das eternas correccións, de fotocopiadoras atascadas e soños publicados.

Mar Vicente, Moito que Ver

2008-01-24T13:18:00.000-08:00

Ves a Mar cos ollos pechados e un sorriso intuido e sabes que está soñando nun espazo infinito e múltiple onde a luz se tensa e se afrouxa e as superficies se tinxen e baleiran nun camiño que inicia Mar e pecha o espectador cunha ollada momentánea.
Nada que Ver, é certo, é distinta e especial. Esa luz infinita que descubriu en Turner, estaba esperando unha ollada futura que soña cos ollos pechados, porque ve máis alá, transmitindo sensacións dinámicas, tormentas insospeitadas que veñen dunha calma infinita e estrañamente fermosa.
Mar de tranquilidade, ela é así, constrúe unha traxectoria impecable e ascendente sen darse demasiada importancia, ensinando as cousas sen demasiadas explicacións inútiles para amosarse intensa. A trascendencia do seu traballo revélase obvia mentres dúbida, experimente e continúa explorándose.

“O traballo que vén desenvolvendo afonda nunha tradición pictórica de grandes palabras sen borrar os referntes mentres disputa unha loita delicada coa luz, a cor e a composición “. Xosé Manuel Lens

“A obra de Mar Vicente ten a virtude de poñer en escena esta concepción da cor como luz; mediante estruturas espaciais efizcamente dispostas, xera un xogo de reflexións que trasladan a cor dunha superficie a outra”. Ignacio Pérez-Jofre

Reflexo de Supercicies. Exposición individual de Mar Vicente como proxecto gañador das Bolsas Feima-Fundación Laxeiro á creación artística. 2007

Nada que Ver. Exposición colectiva de Mar Vicente, Enrique Lista, José Caruncho e Tim Behrens na Casa da Parra (Santiago) e comisariada por Vari Caramés. 2007

| View | Upload your own

Raiolas avanza, o seu público (nós) tamén

2008-01-04T08:45:00.000-08:00

Algunha vez teño falado nalgún sitio do que supuxo a irrupción de Raiolas na comarca do Valadouro, a anecdótica e coincidente agrupación duns coñecidos e amigos que canalizaron o seu talento creativo e expresivo a través do teatro.

Esta foi a semente que agromou e aínda é o principal vencello deste movemento cultural que non tardaria en explorar outros medios como o radiofónico, o audiovisual…ademais de fornecer de xeito eficaz o Mercado Medieval que revive anualmente o castelo de Pardo de Cela e o seu Alfoz.
En Raiolas e non é retórica, hai luz abondosa, ideas e talento para executalas, o xenio non se adiciona simplemente, multíplicase e complementase.Onde se precisan estilos e carácter, aparecen perfís para dar corpo e alma as personaxes e tramas propostas.

Esta agrupación vive un momento doce, os proxectos bulen en efervescencia e as gañas e enerxías semellan intactas. No equipo hai profundidade e relevos múltiples con moita xente atrevida e disposta con ilusión a pisar a escea. Saben administrar ben as capacidades e posibilidades de cada un nunha admirable autoxestión no que a amizade prevalece sobre calquera outra cuestión.

Pero Raiolas foi máis alén e moveuse con risco das cómodas coordenadas dun xénero que lle proporcionaba éxitos e aplausos asegurados na platea. Nun xesto atípico no ámbito do teatro amateur, o colectivo alfocense decidiu medrar, buscar novos retos e desafíos, asumindo un texto máis complexo e ríxido, unha comedia máis sútil onde a interpretación se enriquece con matices e contrapuntos amargos co pretexto do retrato dunha aristocracia decadente e teimosa en aparentar un status perdido ou en agochar uns sentimentos non dignos de exhibir.
Prescindimos do recurso doado da improvisación excesiva e da ambientación costumista que o espectador dixire con devoción.
Se noutros formatos como no cine o una televisión, o mesmo espectador é máis flexible e permeable a diversos xéneros, por que non no teatro? por que non nun teatro para o pobo?
Raiolas aprobou con nota a difícil lección como non podía ser menos en alumnos aventaxados… pero ao mesmo tempo examinaron a un público, ao que inconscientemente se estaba educando…Polo visto na vaga de ruidosos aplausos que arrasou o patio de butacas, aprendimos a lección…
Ssst!! érguese o telón, hai uns mestres en escena…son Raiolas que nos volven a iluminar.

Fotografia da representación de A Pousadeira de Carlo Goldoni na Casa da Cultura do Concello do Valadouro. Na imaxe, a marabillosa Nati Uría, no papel da independente e seductora Mirandolina, conversa co Cabaleiro que interpreta Pepe Peinó, misóxino e rosmón que soporta estoicamente os encantos da bela pousadeira.

Son Vidas, 17 de decembro, último programa de 2007

2007-12-20T17:16:00.000-08:00

Luis Miguel e Lucía (en sustitución de Rupi) presentan esta nova edición do magazine de Radio Valadouro coas seccións de Lola, Susana, Martín, Festexeiro, Rocío, Gonzalo, Suso e nova fichaxe Roberto Reigosa. Na sala de máquinas Juan Novás. Dedicado en especial para Mar e Julio que nos escoitan noutras latitudes.

Wee Planets

2007-12-11T17:07:00.000-08:00

Buscando fotografías orixinais atopo estas recreacións feitas cun cámara panorámica e trípode (non software que tamén é posible)nas mans de Alexandre Duret-Lutz un soñador empeñado en modelar a realidade en curvas perfectas que semellan minúsculos planetas. Dende logo apetece camiñar, xogar e vivir nestes planetas imaxinarios como faria un atrevido principiño sen medo a vértixe.

Native American Oral Poetry

2007-12-07T13:28:00.000-08:00

Aztec Poetry

I polish the jade to brilliance,

I arrange the black green feathers,
I ponder the roots of the song,
I order in rank the yellow feathers,
So that a beautiful song I sing
I strike the jade continuosly
To break out light from the flower´s blossoming,
Only to honor the Lord of the Close and the Near

(...)

I choose the colors,
I mix the flowers,
In the place of beautiful new songs.
A polished jewel, a jade precious and brilliant
Of deepest green, it is made,
A spring flower prepared to perfume the heavens.
To the place of rosy flowers,
Toward there I sing my song.

I am honored, I am made glad,
Chasing the much-prized flower, the aroma of the rose in the place
of song.
So that with sweetness my heart is filled.
Wave after wave I send to buffet my heart
I inhale the perfume;
My soul becomes drunk.
I so long for the place of beauty.
The place of flowers, the place of fullfillment,
That with flowers my soul is made drunk.

Fermosísima poesía azteca que recolle The Heath Anthology of American Literature
Third Edition, Volume 1 (Houghton Mifflin Company)

Ciber-Ficcións

2007-12-03T16:51:00.000-08:00

Imaxinade que a arte tivese tanta importancia social como a música e que a xente levase artpods para visionar ós seus artistas favoritos, un flickr onde a xente subira fotos de cadros, esculturas, debuxos...de forma masiva. Pensade nunhas redes sociais onde os usuarios se agruparan por tendencias pictóricas ou a xente nova asistira a galerías, museos ou exposicións tanto como a concertos musicais ou espectáculos deportivos. Un mundo onde o lecer social non se entendera sen a arte electrónica ou existisen comunidades ou widgets desta temática para insertar nos blogues. Un planeta onde Duchamp, Basquiat ou Haring fosen auténticos idolos de masas...

Lembrando a Fernández Mato

2007-11-28T10:01:00.001-08:00

Probablemente non existe unha personalidade tan ilustre e fascinante que este vencellada co Valadouro como Ramón Fernández Mato. É certo que Don Ramón non naceu neste val pero de aqui era oriundo o seu pai e a súa dona, aqui pasou días felices e finalmente foron estas terras o derradeiro descanso, tumba , curiosa e paradóxicamente anónima, dada a popularidade, sonoridade e relevancia que tivo a súa biografía.

Ramón Fernández Mato veu ao mundo en 1889 en Cespón, parroquia do Concello de Boiro e dende novo sobresaiu entre os seus contemporáneos polo seu talento e luminosa seducción.
A súa vida é testemuña chave dos grandes acontecementos que sacudiron Galicia e España da primeira metade do século XX.

Amigo persoal de Castelao e Valle Inclán, tío de Manuel María, agrarista con Basilio Álvarez, xornalista adiantado a seu tempo creando un dos xornais máis avanzados da súa época: El Pueblo Gallego, Figura destacada na II República nos gabinetes de Lerroux, Portela Valladares e Casares Quiroga, con cargos de alta responsabilidade sempre resoltos can grande éxito nunha época convulsa na que os movementos sindicais e anarquistas constituían un reto ingobernable.

Fernánde Mato é un gran esquecido que puido ser obxecto de homenaxes, placas e bautizo de centros educativos ou rúas, ademais de protagonista de publicacións reivindicadoras da memoria histórica. Pero o destino proveeu para el un papel menos heroico e unha morte tranquila e felizmente retrasada ata os 91 anos.

Cunha vontade claramente reparadora e reivindicadora da traxectoria do escritor, político e xornalista boirense, está editado un libro “Lembrando a Ramón Fernández Mato” polo Concello de Boiro dentro da colección Cadernos Culturais dedicados a persoeiros relevantes dentro do concello barbanzán. Detrás desta publicación está a ASociación Cultural O Faiado-2 que fixo todo o traballo de coordinación e recompilación para compoñer nun collage verdadeiramente interesante de anacos da vida e obra ademais de comentarios e artigos desta privilexiada figura, valadourense de adopción.
Nesta suma de achegamentos á vida prolixa e aventureira de Fernández Mato é gratificante que non se aborde nun ton panexírico tan propio do xénero, pois trátanse con absoluta liberdade as sombras e claroscuros do boirense, destacando tres marcadas reprobacións: a “fuga” do político republicano iniciado o Alzamento, a haxiografía dedicada ao dictador domicano Trujillo e o regreso a España no franquismo, “acomodándose ao réxime”.
Destas tres, a primeira e a segunda parénceme moi doadas de analizar agora nun clima social de paz e democracia consolidada onde (case) calquera opinión pode ser vertida. Fernández Mato que ao igual que o seu amigo Castelao estudou medicina, ofreceu os seus servizos á República, acto polo que recibiu parabéns por parte do Ministerio de Guerra, logo, moi pronto, escaparía a América, via Francia. Para Xosé Barreiro Fernández, Presidente da Real Academia Galega e prologuista do libro, non lle parece motivo suficiente que temese pola súa vida debido a posibles represalias do anarco-sindicalismo que circulaba polas rúas dese caótico Madrid do 36. Fora xustificado ou non, outros dirixentes republicanos de máis grado así como intelectuais colleron o mesmo vieiro, o propio Castelao no 1938. Dende logo era unha personalidade adaptable ao terreo máis que ás coherencias ideolóxicas, como o demostra os servizos prestados ao impresentable, corrupto e cruel dictador dominicano.
A un encendido defensor da república e de ideais de xustiza, igualdade e liberdade doe velo “transfigurado” nun sistema aniquilador deses principios e dos maís fundamentais dereitos humanos.
É comprensible pois que lle resultara máis doado retornar á España franquista e demostrar a conversión daquel antiguo idealista ao referido statu quo.

O que é obvio é que Ramón Fernández Mato, anecdótico presidente do RC Celta, Presidente de Mérito do Centro Gallego de Madrid, membro da Real Academia Gallega, tivo unha vida fascinante, rica e contradictoria que seguro pecha secretos trascendentes xa que alí onde foi sempre se converteu nun protagonista notable e influínte.

De xeito insólito e posiblemente moi ignorado aqui ten a súa tumba anónima, supoño que debido a unha decisión familiar, un pouco estrana pero na que non entro a valorar.
Como articulista da revista Cultura Gallega que se editaba en La Habana, titula un artigo referido á nosa terra como “El Valle de Oro, Solar de Hidalguía” na que fai unha viva defensa da honorabilidade dos fillos do val, inxustamente estigmatizados por séculos como traidores de Pardo de Cela.
Para este home cosmopolita e bohemio que viviu en sitios tan dispares como Cuba, Venezuela, Arxentina, México, Estados Unidos, etc sempre gardou nun recanto privilexiado da súa alma a lembranza deste verde val.

El Valle de Oro forma parte de mi alma, ya como una proolongación de mi espíritu, está incluído en ese mapa recóndito que hay trazado en todos los corazones para fijar algo así como la geografía sentimental, de cada hombre, de cada vida

Cunha vontade claramente reparadora e reivindicadora da traxectoria do escritor, político e xornalista boirense, está editado un libro polo Concello de Boiro, “Lembrando a Ramón Fernández Mato”, dentro da colección Cadernos Culturais dedicados a persoeiros relevantes dentro do concello barbanzán. Detrás desta publicación está a ASociación Cultural O Faiado-2 que fixo todo o traballo de coordinación e recompilación para compoñer nun collage un tanto caótico pero verdadeiramente interesante, anacos da vida e obra ademais de comentarios e artigos desta privilexiada figura, valadourense de adopción.

Nesta suma de achegamentos á vida prolixa e aventureira de Fernández Mato é gratificante que non se aborde nun ton panexírico tan propio do xénero, pois abordánse con absoluta liberdade as sombras e claroscuros do boirense, destacando tres marcadas reprobacións: a “fuga” do político republicano iniciado o Alzamento, a haxiografía dedicada ao dictador domicano Trujillo e o regreso a España no franquismo, “acomodándose ao réxime”.
Destas tres, a primeira e a segunda parénceme moi doadas de analizar agora nun clima social de paz e democracia consolidade onde (case) calquera opinión pode ser vertida. Fernández Mato que ao igual que o seu amigo Castelao estudou medicina, ofreceu os seus servizos á República, acto polo que recibiu parabéns por parte do Ministerio de Guerra, logo, moi pronto, escaparía a América, via Fracia. Para Xosé Barreiro Fernández, Presidente da Real Academia Galega e prologuista do libro, non lle parece motivo suficiente que temese pola súa vida debido a posibles represalias do anarco-sindicalismo que circulaba polas rúas dese caótico Madrid do 36.Fora xustificado ou non, outros dirixentes republicanos de máis grado así como intelectuais colleron o mesmo camiño, o propio Castelao no 1938. Dende logo era unha personalidade adaptable ao terreo máis que ás coherencias ideolóxicas, como o demostra os servizos prestados ao impresentable, corrupto e cruel dictador dominicano.
A un encendido defensor da república e de ideais de xustiza, igualdade e liberdade doe velo “transfigurado” nun sistema aniquilador deses principios e dos maís fundamentais dereitos humanos.
É comprensible pois que lle resultara máis doado retornar á España franquista e demostrar a conversión daquel antiguo idealista ao referido statu quo.

O que é obvio é que Ramón Fernández Mato, anecdótico presidente do RC Celta, Presidente de mérito do Centro Gallego de Madrid, membro da Real Academia Gallega, tivo unha vida fascinante, rica e contradictoria que seguro pecha secretos trascendentes xa que alí onde foi sempre foi un protagonista notable e influínte.

De xeito insólito e posiblemente moi ignorado aqui ten a súa tumba anónima, supoño debido a unha decisión familiar, un pouco estrana pero na que non entro a valorar.

Como articulista da revista Cultura Gallega, titula un artigo referido á nosa terra como “El Valle de Oro, Solar de Hidalguía” na que fai unha viva defensa da honorabilidade dos fillos do val, inxustamente estigmatizados por séculos como traidores de Pardo de Cela.
Este home cosmopolita e bohemio que viviu en sitios tan dispares como Cuba, Venezuela, Arxentina, México, Estados Unidos, etc sempre gardou nun recanto privilexiado da súa alma a lembranza deste verde val:

"El Valle de Oro forma parte de mi alma, ya como una prolongación de mi espíritu, está incluído en ese mapa recóndito que hay trazado en todos los corazones para fijar algo así como la geografía sentimental, de cada hombre, de cada vida".

Nova temporada do magazine de Radio Valadouro: Son Vidas

2007-11-10T04:18:00.000-08:00

Estreo unha pequena sección centrada na búsqueda de webs orixinais e interesantes do ciberespacio. Lola fala das vellas costumes, Julio Márquez nos conta cousas sobre El diario de Bridget Jones de Helen Fielding que deu orixe á película homónima e Susana Fernández nos explica dende a súa butaca cinéfila, aspectos interesantes dunha parte dos filmes a veces esquecida ou ignorada pero con moito que dicir: os créditos...e por suposto moitas cousas máis.

Disturbia, un ventanuco indiscreto.

2007-10-16T17:48:00.000-07:00

Disturbia: Un rapaz con shock post-traumático pola morte do pai é confinado a un arresto domiciliario polos seus incidentes violentos. Eso si, arresto-cool nun barrio residencial típico do cine americano mainstream, nocelleira electrónica fashion das de moda en Hollywood e colección de gadgets que impresiona a algún crítico pouco posto na tecnoloxía pero hoxe en día, de acceso xeralizado en calquera adolescente occidental: consola, móbil, Ipod, portátil (Mac, eso si), videocámara, bla, bla, bla...Chama a atención, eso si que un mozo problemático compre en Itunes en vez de descargar en Emule, ha, ha, ha...claro é unha película (por certo vista polo que escribe en Screener).
Ben, o rapaz é intelixente, sensible e todas esas cousas que eles chaman con encanto "next-door", non é moi guapo curiosamente o que é un punto a seu favor. A tia...ah! Pero é que hai unha tía? E logo non habia de haber? A tia está boa, é sexy, séntalle ben o bikini pero é intelixente, sensible e todas esas cousas que...vale estoume repetindo, é o que teñen os clichés do cine teen. A chica é a primeira victima do voyeurismo do protagonista pero só é etapa previa para a merecida homenaxe ao mestre do suspense en versión teenager e que deriva no que xa sabemos: a morbosa observación dun veciño de conducta sospeitosa e o vaivén de pistas contradictorias nas que se ve absorbido o ollo indiscreto e turbado do noso heroe.
E un pouco así ves esta peli, parece boa...humm parece discreta, parece vulgar...non está mal...uiiii...que final tan trapalleiro, claro Caruso non é o Gordo. A película parte dunha boa idea, non te fode!!! se non existira previamente Rear Window sería cohonuda. Pero en definitiva, é un entretemento digno e pasable dado o cine xuvenil que nos gastamos, eso si é unha edición popcorn e resumida da película de Hitchcock, algo así como unha versión de Joyas Ilustradas dalgún clásico da literatura universal, fast-food moito máis dixerible para todos os públicos.

Black Ladies e Uwe Ommer

2007-10-15T14:00:00.000-07:00

Estaba lendo a edición dixital de El Pais cando vin unha reportaxe de Uwe Ommer con motivo da preparación do seu orixinal e aparentemente preguizoso proxecto "Do it yourself". O fotógrafo alemán é dos mellores retratistas da beleza da muller universal e con gran perspicacia decidiu concederlles a elas a iniciativa de fotografiarse a si mesmas, o que orixinou unha galería de imaxes atrevidas, sensuais e orixinais, ademais de interesantes reflexións sobre as opcións comúns que escolleron estas damas retratadas a si mesmas.
Hai máis dun ano comprei o libro de Uwe Ommer Black Ladies que igual que o proxecto referido edita Taschen e que consagra a devoción, que comparto, do fotógrafo pola beleza da muller africana. A escritora camerunesa Calixthe Beyala escribe no prefacio desta obra: (...) "Pensei na mulher negra, fresco da terra, forma ardente, terno odor do original e as lembranças escondidas brincavam dentro de mim como em pradarias selvagens
Traição? Eu traidora? Porque volto a descobrir-me, Mulher africana neste extraordinário arranjo de beleza e de poder, de doçura e de graça? Escrevi e escrevo. Escrevo palavras indefinidas, sensações delicadas, ódios inéditos, amores inconfessados. Mas nestes escritos, tão escritos que grito, descobri reflejos de min, através dos espelhos de un fotógrafo, que escreve a Mulher africana, através de outras luzes" Estaba lembrándome de purezas e mesturas...deixando de lado preconceptos, complexos e mala conciencias disfrazadas de pensamento occidental progresista que propugna a necesaria mestura de razas para vencer a intolerancia...quen se atreveria dicirlle a estas Black Ladies que se mesturaran de xeito obrigado, non é fermosa abondo a pureza da súa raza negra? Claro, decíano noutro sentido que obviamente ven a ser o mesmo. Mellor defendamos a convivencia e libre mestura cando o ser humano decida como sempre fixo pese a leis, culturas e prexuizos.

Bourgeon, novelas profusamente ilustradas

2007-09-12T13:42:00.000-07:00

François Bourgeon é unha das grandes figuras da banda deseñada europea cun estilo de debuxo tan perfecto e un guión tan orixinal nalgúns pasaxes que por inédito semella crear un xénero propio. A construción da historia, a singularidade coa que vai ligando as secuencias, as ideas, os pensamentos dos fondos protagonistas, a ambientación sublime...especialmente brillante me pareceu sempre a triloxia Los compañeros del crepúsculo da que omitiría a segunda parte por innecesaria, e que compón unha magna obra digna de inspirar unha adaptación filmíca ou literaria. Con obras como esta ou como Los Pasajeros del Viento (non coñezo aínda unha tradución galega de Bourgeon)un entende o concepto para min nada acomplexado, de novela gráfica.

Radio Valadouro. Programa Parolando: O Oficio de Escritor.

2007-08-23T07:53:00.000-07:00

Programa dirixido por Vázquez Peinó, con Juan Novás no maquinillo (homenaxe a Pepa)e Jorge Olivera asinando a sintonia. Neste número xuntaronse Manuel Lourenzo, Isaac Ferreira, Miguel Vila, Ramón Reimunde e Dolores Sánchez Orol.

A mirada de Xulio

2007-08-14T09:15:00.000-07:00

O venres 3 de agosto acollimos, na Praza de Santa María en Ferreira do Valadouro, a unha proxección multimedia: fotografias de Xulio Villarino cunha banda sonora escollida sabiamente polo autor para dar máis ritmo, forza, dramatismo ou divertimento segundo o tema que tratara. Esto das proxeccións de fotografia en pantalla grande e nunha morna noite de verán, copieina descaradamente do propio Xulio (as cousas boas hai que copialas sempre que cites á fonte)quen levaba anos facendo en Viveiro proxectos semellantes. Cando un mira o que antes veu Xulio, sinte admiración e ao mesmo tempo unha vergoñante e encendida ferida, cando o fotógrafo nos abre outros mundos, outras vidas, outras mortes que se camuflan en eufemísticas cifras e titulares de xornais e telexornais, mesmo avisan de "que as imaxes poden ferir a súa sensibilidade". En Guatemala, Mozambique ou Palestina, Xulio abre a fiestra de par en par sen reparar en sensibilidades nin estomágos tenros, porque a única oportunidade que teñen alí de ser protagonistas pasa pola lente e os ollos de Xulio ou xente coma el. Porque...pensádeo por un momento...podíamos ser nós quenes non tiveramos nada que levar á boca, quenes naceramos xa co VIH, quenes estiveramos exilados nun deserto sen futuro ou morrer adolescentes atravesados por unha bala dun francotirador uniformado. Da medo ver o que Xulio ve, cando sabes que estás retratando o último sorriso dun neno, a desesperación dunha nai, a traxedia dun pobo, a morte cotidiana, a fame, as vidas en silenzo...pero hai que abrir os ollos e simplemente compartir a mirada de Xulio para mirar máis alén, onde a vida, a xustiza, a liberdade se dobrega coa ignorancia como mellor cómplice.

Ritmos e Melodías. Episodio 3 (Música Galega)

2007-07-28T04:26:00.000-07:00

Non só de folk vive a música galega: ska, funky, hip hop, jazz, etc. son xéneros abordados por grupos con denominación de orixe galega.

Series de TV. Calidades non aprezadas

2007-07-24T10:22:00.000-07:00

Vivimos nun momento de efervescencia de series de ficción americanas cun nivel medio de calidade pouco frecuente anos atrás. As series deron o salto dende as canles especializadas, que só se podian ver por satélite, ás cadeas xeralistas. Aclarando que non podo ver a Sexta, agora mesmo vexo títulos como A dos metros bajo tierra orixinal enfoque das historias de relacións de parellas con tensión dramática e realista
contrapunteada cun humor negro sabiamente dosificado e irónico. Nip/Tuck serie emitida na TVG que reflexiona, con cinismo e historias absurdas e surrealistas, sobre as
obsesións estéticas de América, algo irregular, algún capítulo brillante (o episodio da obesa mórbida) ao lado de varios erráticos e ata mediocres; House que calou con impacto por ese novidoso estilo de protagonista cabrón-arrogante-sen-tacto que lle deu un sorprendente xiro ás series de médicos co seu carismático e tolleito doctor, ritmo e diálogos ben construidos nunha serie que ten que esgotarse por pura lóxica. Sin Rastro que se ben empezou aceptable na primeira tempada, agora cae ata audiencias de 10%, é o exemplo paradigmático de serie exitosa en EEUU que é pouco aprezada en España por multiples razóns. Hai pouco puxeron un episodio especialmente brillante desta produción titulado "Un día inolvidable" no que a marabillosa actriz Laurie Metcalf e Matt Craven facían dos pais dun rapaz desaparecido. Este capítulo especial cambia de xeito revolucionario a óptica da narración, trasladando o protagonismo aos pais do desaparecido. Os familiares axentes do FBI, ollámolos a través da ollada individual e alternativa do pai e a nai, o equipo que encabeza Malone, vémolos inquisitores, agresivos, frios, desconfiados. O mesmo pasa coas instalacións do FBI, semellan ante os desesperados pais como un contorno inhóspito, estraño, engañoso, onde eles parecen os sospeitosos por veces. Nunca se ve falando aos policias nun plano separado, só vemos o que ven os pais, policias en conversacións secretas e inaudibeis, mesmo na xenial secuencia final na liberación do rapaz que o matrimonio sigue nun coche patrulla. Un experimento moi interesante da inversión dos recursos e técnicas narrativas que se empregan nun produto audiovisual e o seu efecto na lectura final.

Conferencia de Miguel Vila no Berce das Orixes

2007-07-13T11:45:00.000-07:00

Ahi vai o audio da exposición de Miguel Vila. Hai que ter en conta que a fonte era unha gravadora na mesa e que o conferencia contaba con soporte audiovisual polo que hai partes que poden quedar algo confusas sen a axuda das imáxenes. A presentación do acto foi feita por Lionel Reges, un dos directivos da Liga Céltiga Galaica.

Día Grande da Cultura no Valadouro

2007-07-13T11:08:00.000-07:00

O pasado 8 de xullo foi un día de alta intensidade cultural no Valadouro. A AELG fixo unha homenaxe ó noso mito vivo, Manuel Lourenzo que foi glosado xustamente nas fermosas liñas da laudatio de Henrique Rabuñal:
Leva case medio século sendo carne e mente lúcida do teatro galego desde todas as posicións. O teatro que el profesa e predica permítenos gozar da escrita, da recepción e da profunda creatividade que encerra o xogo dramático.
O descubrimento dunha pedra escultórica,a plantación dun érbedo, árbore simbólica do autor e o nomeamento da Casa da Cultura co seu nome, foron varios dos actos dese día memorabel na historia do Valadouro.
Pola tarde a Liga Céltiga Galaica organizou uns econtros para o debate sobre a emigración e o retorno dos emigrados, xornada na que salientou a autorizada voz de Miguel Vila, xornalista sobradamente coñecido na rede cun dos blogues máis visitados en Galicia (do que pouco poido dicir eu neste humilde espazo). El mesmo foi fillo da emigración, concretamente en Cuba, e que nos falou entre outras cousas da "Sociedad Valle de Oro" institución filantrópica que axudaba a mellorar as condicións de vida dos seus paisanos no val e dos mesmos galegos en Cuba.
Non sería mala cousa seguir o consello de Miguel sobre a axuda ós que nos axudaron no pasado.
Deixovos unha gravación da exposición de Miguel Vila na que tedes que perdoar os problemas de son pero que é unha valiosa testemuña da xornada Os Berces da Orixe

xuventude: ilusión, enerxía e inocencia

2007-07-10T14:05:00.000-07:00

Eu sei que eu posso até ser
O que eu nunca sonhei
Eu sei que eu posso fazer
O que ninguém jamais fez
Sei também não fiz tudo
Que eu queria fazer

Não acredito mais em quase nada
Não acredito mais quase ninguém
Mas eu não posso deixar de acreditar em mim

Não acredito mais em quase nada
Não acredito mais em quase ninguém
Mas eu não posso deixar ...
Mas eu não posso deixar ...

Miname o peito a saudade
Haverá maior tormenta
ou un veneno máis lento
Que turva a felicidade
Que vence a própia verdade
Que quase nos mata enfim?

Este que me fere a min
Foi causado pela sorte
Foi cavado pela morte
Não posso viver assim

Ilusión, enerxía e inocencia (pode que tamén rebeldía e un romanticismo idealista) son virtudes que poden unir a unhas mozas xemelgas cantantes de pop-rock do século XXI e un adolescente de 13 anos de 1903 que choraba a morte da súa media-irmá. Uns versos doentes e chorosos que se mesturan salvando distancias de séculos nuns sentimentos inmutabeis.(Ksis e ...Fernando Pessoa)

Revistas

2007-07-06T07:49:00.000-07:00

Xa me chegaron ó traballo os dous novos números de dúas revistas galegas de cultura. Unha, lanzamento e primeiro número da ag publicación editada polo Foro Galego do Audiovisual que pretende a dinamización cultural e industrial deste colectivo. No consello de redacción figuran nomes coñecidos como Miguel Anxo Fernández , Eduardo Galán, Jaime Pena, xente relacionada coa prensa ou con institucións divulgadoras da imaxe como o CGAI. O primeiro que sorprende é unha orixinal embalaxe con forma de claqueta de cine, unha vez aberta, vemos artigos da ubicua Yolanda Castaño, do non menos presente Xosé Carlos Caneiro, o gran Vari Caramés que de imaxe sabe moito, Ángel de la Cruz, citado no post de abaixo, críticos como Wonenburg ou o blogueiro Martin Pawley ou debuxantes como David Rubín. Hai tamén un cara a cara entre Carlos Blanco e María Bouzas, dúas caras coñecidas no audiovisual do país. Inclúe unha entrevista ó "internacional" Luís Tosar, a opinión da industria, crítica, estreas, etc. Todo nun deseño moi atractivo e rompedor.
O estudio de teatro Casahamlet publica o nº 9 da súa revista homónima que está dedicada a ese gran e incomparable sentimento que é o amor. Xesús Pisón que estivo a un intre de ser Premio Nacional de Literatura Dramática, deseña unha capa que da paso a clásicos colaboradores como Isaac Ferreira, Manuel Lourenzo, Henrique Rabuñal o propio Xesús Pisón e outros como Jacobo Paz, Yolanda Castaño, Heidi Künh-Bode, etc. Dirixe este imprescindibel título sobre o teatro galego Francisco Pillado e deseña Miguelanxo Varela.

Rinlo, unha tormenta desexada

2007-07-02T14:27:00.000-07:00

Se no medio dunha galerna cantábrica, unha parella se desviase cara a Rinlo, un pequeno e encantador pobo mariñeiro perto de Ribadeo, poderia dar comezo unha historia fascinante de intriga ou terror. Por esas localizacións tan especiais e fascinantes Ángel de la Cruz rodará OS mortos van ás présas despois dos lamentabeis problemas de financiación con Dygra que son paliados agora pola entrada da TVE. En Rinlo ten tamén sona o arroz caldoso que se serve na Cofradía de Rinlo que é un dos grandes reclamos do lugar. Xa imaxinades pola imaxe que sabor ten o prato...ademais dos bos lubrigantes, lagostinos, etc. Non puiden saudar a Gerardo, dono do local que segundo me dixeron estaba derrengado porque foi fin de semana de festas rinlegas e o home organizou unha festa house. Tradición e modernidade collidas da man na tormentosa beleza de Rinlo.

Ritmos e Melodias. Episodio 2 (BSO)

2007-06-26T11:24:00.000-07:00

E...continuamos coa serie Ritmos e Melodias dedicadas neste segundo caso a música de cine...un breve repaso por algúns títulos clásicos e bandas sonoras que fixeron época e se engadiron a nosa memoria cinéfila. Pasen e escoiten (ollo, pode ser un episodio redundante para os expertos na materia.Esquecía que Jorge Olivera compuxo a sintonia do programa e Vanessa otero, a voz da cabeceira. Grazas rapaces

Ritmos e Melodias. (Músicas do Mundo)

2007-06-18T15:46:00.000-07:00

Empeza a serie radiofónica dedicada á música alternativa á radiofórmulas, tendencias e etiquetas: Ritmos e Melodias, que neste primeiro episodio trata das músicas do mundo (ouh! xa caín nunha etiqueta) Trazamos un pentagrama universal dende Xapón ata Malí, dende Bolivia ata Hungria...pasando polos cinco continentes, músicas dificiles de escoitar, música de cerimonias, alegrias, tristura e amor...sons que expresan sentimentos...Ritmos e Melodias, idea e voz(nasal) de Suso Rubio (inevitable vaidade)

Outra saga de Wes Craven.

2007-06-12T09:01:00.000-07:00

Advirto que o contido deste post pode dañar seriamente o seu criterio cinematográfico ou saúde audiovisual, este texto non esta redactado por un titulado na materia. Consulte co seu crítico de cabeceira antes de facer esta inxestión.
Unha vez aclarado esto, comento á miña escasa audiencia que o luns fun a ver El retorno de los malditos sen saber moi ben que iba a atopar, aínda que un amigo advertíume que era a 2ª parte de "Las colinas tienen ojos" información que me deixou como estaba pero que me soaba a película de terror...Pois así é "El retorno de los malditos" é a secuela dese título o que obviamente significa que fixo cartos e que seguisen procurando explotar a idea. A idea precisamente é obra de Wes Craven , autor dun dos mitos máis importantes deste xénero na actualidade: Freddy Krugger e a súa afiada man que rachaba o soño dos adolescentes en Elm Street. Wes Craven, para min foi o precursor dun xénero onde o terror, o humor negro e certo morbo erótico se mesturaban con intelixencia e ironia, fórmula que con diferente estilo seguiria con outra saga influínte: Scream. En "El retorno de los malditos" tamén se destilan varios xéneros na coctelera, tendencia moi acusada no cinema norteamericano, por un lado está a ciencia-ficción e os sinistros experimentos do exército no sector 16, por outro lado hai algo de zombies, agás no concepto primario de que estes monstruos están vivos non son mortos vivintes aínda que o maquillador éche da mesma escola, non deberiamos esquecer un pequeno "homenaxe" á Matanza de Texas, na cociña das catacumbas onde os productos da matanza están a salar ou a curar (vai ti a saber), na estructura familiar dos estraños mutantes, etc, todo esta receita, aliñada cunhas pingas do humor negro máis wescraveniano...unha serie-B máis? Ben si e non, hai toques orixinais como o plantexamento deste torpe pelotón da Garda Nacional, o ritmo trepidante e áxil, poucas chorradas nos diálogos e a honestidade dunha peli que non pretende outra cousa que puro entretemento ben rápido a ritmo de sanguinolentos flocos de millo.

Parolando

2007-06-06T16:23:00.000-07:00

Retomando o podcast de RadioValadouro, agora tócalle o turno a Parolando, un programa que se emite en directo cada xoves sobre as 21:30. A dirección e guión corre a cargO de Pepe Peinó, personaxe polifacético que ademais é director de curtametraxes, actor de teatro, escritor dramaturgo, coautor de estudos etnográficos, etc. Este programa foi un verdadeiro luxo para unha radio municipal pola súa contribución e dinamización social. Algúns dos temas tratados foron a realidade dos discapacitados, o futuro da mocidade, a seguridade vial, os vellos músicos do val, a situación laboral da muller ou a inmigración e convivencia das distintas etnias e culturas que será o que poñamos no post.
Moita xente da Mariña lucense se achegou ós micrófonos de RadioValadouro para dar a súa contribución a un espazo plural de opinión. Neste caso concreto, xente como Antonina (caboverdiana), Mohamed (marroquí), Juana (venezolana) e Juan (cubano) contáronnos a súa experiencia de ser emigrantes na nosa terra. Como xa dixen Pepe Peinó, Cachín e todo o equipo, traballaron na costrucción de pontes de tolerancia e igualdade para facer un mundo mellor.

Unha carta cruel

2007-06-02T02:37:00.000-07:00

Pensaba eu poñer outro podcast para exemplificar un pouco a variedade dos programas que facemos en RadioValadouro pero ás veces a actualidade dramática obriga a pospoñer plans e contidos e reparar por un momento nunha nova excepcional na tónica e temática deste blog. Chamésmoslle denuncia social ou carta aberta ó mundo porque de cartas vai. Supoño que todo o mundo oiría falar do naufraxio dun barco burelés en Illa Pancha cun balance final de tres mortos, por se estades despistados Naufraxio en Ribadeo e cando algo así pasa, a xente, a comunidade, a sociedade en xeral pecha filas ante a dor de dúas familias que perderon seres queridos dunha forma tan arrebatadora e cruel. Máis non, sempre hai unha nota discordante que normalmente queda no silenzo miserable ou no anonimato dun comentario desagradable. Pero a Delegación de El Progreso-A Mariña deulle altavoz, queremos crer que por error máis que por provocación, a un tal Marcos Suárez, ribadense, aínda que eso pouco importa. Na súa misiva escrita e reflexionada cando dous cadáveres estaban no tanatorio e o dun mozo de 19 anos a 20 metros de profundidade, despáchase cunha crítica ós pesqueiros de Burela (de Burela tenian que ser) "que ese pesquerillo era bien conocido en la zona exterminando todo bicho viviente" sigue na súa diatriba apesadumbrado polos custes que lle vai supoñer ó asegurador "pague todos los desaguisados del analfabetismo y los chanchullos" Pódese ser máis ruin e mesquiño? Si, o voitre preeiro aínda chega ó seu punto máximo de abxección cun "Más vale tarde que nunca" que podedes situar no contexto a ver se significa algo distinto ao que todos pensamos. En ningún momento este individuo, Marcos Suárez ten unha palabra para as vitimas, non, só pensa nos recursos mariños expoliados e nos "pingües beneficios" que terá esta traxedia como resposta se se protexen a pesca de caña e deportiva (sic)Levo moito tempo lendo cartas sen atopar un texto tan repugnante e vomitivo como o do Sr Marcos Suárez, pódense denunciar e debatir os xeitos de pesca, por suposto, pero a inoportunidade alevosa e retorta do Marcos Suárez no día que teñen lugar os funerais e pensar en aspectos tan misericordiosos como os gastos do seguro e os beneficios para a pesca de caña ademais de insultar a ese colectivo como analfabeto e chanchulleiro enchen cada unha das súas palabras de lixo inhumano. A miña repudia a ese individuo e respecto ó xornal, hai límites na liberdade de expresión? Publicaríase unha carta racista contra os caboverdianos? ou outra defendendo o maltrato ás mulleres? ou unha alégrandose da morte duns obreiros da construcción para denunciar a especulación inmobiliaria? Respóndanme si se deben admitir escritos como este en aras da convivencia dos pobos veciños e dunha mínima sensibilidade para os familiares das vitimas.
A Carta enteira

Carlos Drummond de Andrade.

2007-05-30T14:50:00.000-07:00

Alguén dixo cos poetas podian deter o tempo, como nunha fotografía caligrafíada
en verbas. Que conxelan momentos, ritmos e músicas. Que deletran paisaxes e tempos, esquecementos e sobre todo lembranzas. Lembranzas que fican como pegadas imborrables nun papel amarelo e rubricado en negro.
De tudo ficou un pouco, de Drummond de Andrade fica tudo.

Resíduo

De tudo ficou um pouco
Do meu medo. Do teu asco.
Dos gritos gagos. Da rosa
ficou um pouco

Ficou um pouco de luz
captada no chapéu.
Nos olhos do rufião
de ternura ficou um pouco
(muito pouco).

Pouco ficou deste pó
de que teu branco sapato
se cobriu. Ficaram poucas
roupas, poucos véus rotos
pouco, pouco, muito pouco.

Mas de tudo fica um pouco.
Da ponte bombardeada,
de duas folhas de grama,
do maço
- vazio - de cigarros, ficou um pouco.

Pois de tudo fica um pouco.
Fica um pouco de teu queixo
no queixo de tua filha.
De teu áspero silêncio
um pouco ficou, um pouco
nos muros zangados,
nas folhas, mudas, que sobem.

Ficou um pouco de tudo
no pires de porcelana,
dragão partido, flor branca,
ficou um pouco
de ruga na vossa testa,
retrato.

Se de tudo fica um pouco,
mas por que não ficaria
um pouco de mim? no trem
que leva ao norte, no barco,
nos anúncios de jornal,
um pouco de mim em Londres,
um pouco de mim algures?
na consoante?
no poço?

Um pouco fica oscilando
na embocadura dos rios
e os peixes não o evitam,
um pouco: não está nos livros.

De tudo fica um pouco.
Não muito: de uma torneira
pinga esta gota absurda,
meio sal e meio álcool,
salta esta perna de rã,
este vidro de relógio
partido em mil esperanças,
este pescoço de cisne,
este segredo infantil...
De tudo ficou um pouco:
de mim; de ti; de Abelardo.
Cabelo na minha manga,
de tudo ficou um pouco;
vento nas orelhas minhas,
simplório arroto, gemido
de víscera inconformada,
e minúsculos artefatos:
campânula, alvéolo, cápsula
de revólver... de aspirina.
De tudo ficou um pouco.

E de tudo fica um pouco.
Oh abre os vidros de loção
e abafa
o insuportável mau cheiro da memória.

Mas de tudo, terrível, fica um pouco,
e sob as ondas ritmadas
e sob as nuvens e os ventos
e sob as pontes e sob os túneis
e sob as labaredas e sob o sarcasmo
e sob a gosma e sob o vômito
e sob o soluço, o cárcere, o esquecido
e sob os espetáculos e sob a morte escarlate
e sob as bibliotecas, os asilos, as igrejas triunfantes
e sob tu mesmo e sob teus pés já duros
e sob os gonzos da família e da classe,
fica sempre um pouco de tudo.
Às vezes um botão. Às vezes um rato.

Barajas, T4

2007-05-28T15:10:00.001-07:00

Barajas, T4
Originally uploaded by Suso Rubio

Encántame como a luz entra en esta estructura de Santiago Calatrava, mágoa non dar reflexado como as cores vanse quentando acompañando á fuga de liñas.

Poética de Nebulosas. Exposición de Carmen Llonín

2007-05-23T08:50:00.000-07:00

Carmen Llonín autora polifacética e residente en Valadouro, sobre todo cando precisa traballar na súa arte, presenta no Centro Cultural de Cervo (Lugo) a exposición Poética de Nebulosas na que artista lucense articula elementos da natureza para convertilos en obras de arte vivas onde as texturas de follas, pedras, turbas, madeiras queimadas, adobe, etc son protagonistas. Se vivides na Mariña ou perto recoméndovos á visita que podedes completar cunha visita á fábrica de Sargadelos, en calquera caso tedes unha notiña na Revista Búsola

"Mi madre era una mujer hermosa" (Meu país non tanto)

2007-05-18T14:05:00.000-07:00

Pois parece que hai no mundo da viñeta unha xeración de autoras novas que empregan a banda deseñada para facer un retrato social, político e mesmo a súa vivencia autobiográfica en sociedades tan opresoras e negadoras de dereitos como o Irán de Marjane Satrapi o a Sudáfrica dos anos do apartheid que lembra Karlien de Villiers e que aparece hoxe reseñado en Diario de Tebeos do suplemento de El País, EP3. Karlien relata nunha serie algo fracturada narrativamente, os recordos, dúbidas e interrogantes que lle suxeria a visión dun país dividido en dúas clases, a dominante raza branca e a oprimida e maioritaria raza negra. Unha lectura moi interesante que vos recomendo e tedes á vosa disposición en Ediciones Glénat baixo o título "Mi madre era una mujer hermosa"

A voz dos nosos escritores

2007-05-14T15:14:00.000-07:00

Un dos proxectos máis interesantes que levamos adiante na Casa da Cultura do Concello do Valadouro no 2006 (aínda que inconcluso) foi un montaxe feito coa gravación da propia voz dos escritores lendo os seus relatos escollidos e engadindo unha banda sonora para crear ambientación. O placer, esta vez escoitando, as voces firmes, sonoras, persoais e pegadas á terra e as súas lendas de Manuel Lourenzo, Xesús Pisón e Isaac Ferreira lendo os seus Contos do Valadouro e a nova voz da Diana Mandiá invitada a este convite audio-literario.

Mercau ecolóxicu, artesanu y de comerciu xustu.

2007-05-14T07:51:00.000-07:00

Pois como vedes polo título da entrada, estiven en Asturias o fin de semana e tivemos a ocasión de visitar e comprar nos numerosos postos deste Mercau, estabelecido na Plaza Mayor do concello xixonés. Entre os obxectivos que perseguen o colectivo do Comerciu Xustu, están a reconsideración do comercio mundial nas relacións norte-sur, a mellora dos estándares de condicións laborais e sociais dos traballadores do terceiro mundo e a aposta pola soberanía alimentaria dos paises e a agricultura ecolóxica.

Os deliciosos libros Taschen

2007-05-10T06:21:00.000-07:00

Acaba de chegarme o catálogo de primavera de Taschen e a verdade é como unha caixa de bombóns forrestgumpiana, nunca sabes con que te vas a atopar, porque nunha páxina está Koons, noutra un libro sobre as fotografías máis provocativas do mundo (e ese é un criterio amplo no mundo Taschen), sigue cun monográfico sobre Calatrava, considerado un dos mellores arquitectos do mundo ou un sobre o pintor Diego Rivera. A verdade apetece gastarse o salario dun mes nos centos de títulos que abrangue este catálogo pero como non estou bastante tolo como para facelo, quédome con este, The Spirit of Berlín, sobre a capital alemana, con fotografías dende finais do XIX ata hoxe, asinadas por xente como Cartier-Bresson, Robert Capa ou Helmut Newton, ademais de notas apuntadas por coñecedores desta fascinante e camaleónica cidade, como Marlene Dietrich, David Bowie, Billy Wilder,etc. Editado co estilo, calidade e elegancia propio de Taschen, unha verdadeira "delicatessen" cultural.
Podes saber máis desta editorial e o seu fundador nesta entrada de
Papel en blanco

Shortbus e a súa etiqueta de provocación

2007-05-07T09:31:00.000-07:00

Shortbus. (2006) de Cameron Mitchell non é unha película convencional, calquera comentario, crítica ou reseña vai acompañado da etiqueta de "sexo explícito", de feito os críticos norteamericanos considerana a película máis forte en canto o contido sexual fora da industria pornográfica. A través deste filme de historias cruzadas que desembocan no local Shortbus na cidade de New York, o sexo faise omnipresente e intenso dun xeito pouco acostumado nunha cinta comercial: felacións, masturbacións, tríos, orxías, etc rodadas con claridade e sen ningunha inhibición.
Pero teño a sensación de que en ese sexo que impregna cada escena, ten máis de recurso narrativo que de técnica efectista para chamar a atención do público.
O sexo como parte importante da vida pero non máis ca vida mesma...como na paradóxica Sofia terapeuta sexual que non pode disfrutar da plenitude sexual na relación co seu home e que busca ser feliz sen restriccións, ou de Severine, dominatrix e fotógrafa amateur cunha personalidade case autista, polo menos socialmente e que non atopa a súa verdadeira identidade, ou os James e Jamie, unha parella homosexual na que Jamie se sinte insatisfeito e baleiro sen poder definir os seus sentimentos.

Pero pese a todo a etiqueta de "sexo explícito" imporáse a calquera outra consideración que se faria dunha película de semellante plantexamento pero sen sexo explícito e eu creo que refrescante que haxa películas como Shortbus, onde o sexo sexa abordado con naturalidade e certa delicadeza. Non porque o sexo non debe ser agresivo necesariamente, pero si porque non é habitual esa abordaxe dunhas relación mostrándose naturais, moi realistas, mesturada con sentimentos, frustracións, debilidades e porque non romanticismo.

Todo en un naïf e histriónico New York como casa común das personaxes de Mitchell.
Cuestión de etiquetas, poñamos outra "Sexo en New York", así xa soa menos explícito non?

Programa OMIX 60

2007-05-06T11:58:00.000-07:00

Este é un exemplo do programa que fago en Radio Valadouro, OMIX 60. Humor, información xuvenil, música, novas culturais, sorteos e participación dos rapaces nunha hora de duración, 60 minutos, en definitiva OMIX 60. O programa do 4 de maio de 2007, tivo un invitado especial, Marcel, un veterano motero francés que vive en Huelva hai 20 anos. Contounos moitas cousas desa paixón das dúas rodas que viven tantos afeccionados e que en Valadouro ten esa cita especial o primeiro fin de semana de maio.